บทที่ 292 สู้ไม่สร้างเสียยังดีกว่า

โรงอาหารของรัฐบาลอำเภอหวงหยวนแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นหนึ่งเป็นที่กินข้าวของเจ้าหน้าที่ธรรมดาจากคณะกรรมการพรรคอำเภอและรัฐบาลอำเภอ ส่วนชั้นสองเป็นที่กินข้าวของระดับรองหัวหน้าฝ่ายและหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้น แน่นอนว่าที่ชั้นสองยังมีห้องส่วนตัว ที่ให้ผู้บริหารระดับรองผู้อำนวยการกองและผู้อำนวยการกองเต็มขั้นได้กินข้าว

กฎกติกานี้ไม่มีใครติดประกาศไว้ และก็ไม่มีใครแจ้ง แต่เป็นกฎเงาที่ก่อตัวขึ้นมาตลอดระยะเวลาอันยาวนาน หากเจ้าหน้าที่คนไหนใจกล้า อยากขึ้นไปกินข้าวชั้นสอง โรงอาหารชั้นสองก็จะไม่ปฏิเสธที่จะตักข้าวให้

เพียงแต่สำหรับเจ้าหน้าที่ทั่วไปแล้ว การกินข้าวกับผู้บริหารนั้นโดยตัวมันเองก็ไม่สบายใจอยู่แล้ว สู้กินข้าวที่ชั้นหนึ่งดีกว่า

คนอย่างหลี่ซิวหย่วนนั้นค่อนข้างพิเศษกว่าหน่อย โดยทั่วไปหากเป็นการติดตามหยุนเยี่ยนชาง ก็จะกินข้าวที่ชั้นสอง บางครั้งก็กินอาหารในห้องส่วนตัวชั้นสองซึ่งเป็นโรงอาหารเล็ก

พอหยุนเยี่ยนชางไม่อยู่ เวลาที่เขามาเอง ก็จะกินข้าวที่ชั้นหนึ่ง