บทที่ 332 ผมอนุมัติเอง

บ่ายสามโมงสิบนาที การประชุมเรื่องความสุจริตก็จบลงตรงเวลา คนแรกที่เดินออกมาจากห้องประชุมคืออวี๋หงอวี่ เลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอ ตามติดมาก็คือหยุนเยี่ยนชางซึ่งเป็นบุคคลหมายเลขสองของอำเภอ

"สวัสดีครับท่านเลขาธิการอวี๋" หลี่ซิวหย่วนยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้วกล่าวทักทายอวี๋หงอวี่ พร้อมกันนั้นก็ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว รับถ้วยชา สมุดบันทึก และร่างคำปราศรัยที่หยุนเยี่ยนชางถืออยู่ในมือ

อวี๋หงอวี่พยักหน้าให้หลี่ซิวหย่วน มองภาพตรงหน้าแล้วก็อิจฉาอยู่บ้าง หยุนเยี่ยนชางนี่หาเลขานุการที่ดีได้จริง ๆ ผู้บริหารประชุมอยู่ พอรู้ว่าจะเลิกประชุม ก็มารอล่วงหน้าอยู่ที่หน้าประตูห้องประชุม

ไม่ใช่ว่าการมารอล่วงหน้าที่หน้าประตูห้องประชุมจะทำให้เกิดอะไรขึ้นได้ แต่กลับสะท้อนความละเอียดถี่ถ้วนและความรอบคอบเหมาะเจาะของเลขานุการคนหนึ่งออกมาจากรายละเอียดเหล่านี้ได้

"เธอไปทำงานของเธอเถอะ มารออะไรกัน" หยุนเยี่ยนชางมองหลี่ซิวหย่วนแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม คำพูดนี้ฟังแล้วเหมือนการตำหนิ แต่ในหูอวี๋หงอวี่กลับมีความรู้สึกเหมือนลูกซื้อของขวัญให้พ่อแม่ พ่อแม่ดีใจมากอยู่แล้วชัด ๆ แต่กลับตำหนิพร้อมรอยยิ้มว่าเสียเงินไปทำไม