บทที่ 362 รำลึก

หลังจากงานเลี้ยงจบลง หลัวอี้ก็ขับรถไปส่งหลี่ซิวหย่วน เมื่อมาถึงหน้าบ้านของหลี่ซิวหย่วน หลัวอี้ก็ลงจากรถตามเขาไป แล้วหยิบของขวัญสองกล่องออกมาจากท้ายรถ

“ไม่ใช่สิ ท่านผู้อำนวยการหลัว ท่านกำลังทำอะไรครับ ระหว่างเราไม่ต้องเกรงใจกันหรอก” หลี่ซิวหย่วนโบกมือปฏิเสธไม่หยุด ของที่คนอื่นนำไปมอบให้หยุนเยี่ยนชางแล้วถือโอกาสเตรียมเผื่อเขาสักส่วนหนึ่งก็ยังพอว่า แต่หลัวอี้นำของมามอบให้เขาเอง แบบนี้จะนับว่าอย่างไรกัน

“ท่านเลขาหลี่ ไม่ใช่เรื่องเกรงใจ นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อย เอาไว้ใช้ตอนเดินทางไปเยี่ยมญาติในช่วงปีใหม่”

“ไม่ได้ครับ ไม่ได้ ท่านผู้อำนวยการหลัว แบบนี้ไม่เหมาะสม ท่านรีบนำกลับไปเถอะครับ ผมรับน้ำใจไว้แล้ว” หลี่ซิวหย่วนโบกมือปฏิเสธไม่หยุด หลัวอี้เป็นรองผู้อำนวยการ ส่วนเขาเป็นสมาชิกคณะผู้บริหาร ทั้งสองคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน จะรับของแบบนี้ได้อย่างไร

“ท่านเลขาหลี่ ผมตั้งใจเตรียมมาให้จริง ๆ ตลอดปีนี้ ถ้าไม่ได้ท่านคอยดูแล ผมเกรงว่าตอนนี้คงยังถูกไอ้ผังกันออกจากวงการ นั่งอยู่บนเก้าอี้เย็น ๆ ไม่มีทางมีสถานการณ์อย่างทุกวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรับไว้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับดูถูกพี่ชายคนนี้แล้ว” หลัวอี้ยืนกรานจะมอบให้