บทที่ 374 ลูกผู้ชายแม้ตายใจก็ยังแข็งดุจเหล็กกล้า

“ไม่ต้องหรอก ซิวหย่วน ลูกยุ่งกับงานของลูกไปเถอะ งานสำคัญกว่า พ่อกับแม่ทำงานเหนื่อยมาทั้งปีพอดี จะได้กินข้าวง่าย ๆ กันที่บ้าน สบายกว่าด้วย” หลี่เจี้ยนกั๋วพูดพร้อมรอยยิ้ม จางชิวเหอก็พยักหน้าตาม “ใช่ พ่อของลูกพูดถูกแล้ว พวกลูกอยู่บ้าน พวกเรายังต้องคอยดูแลพวกลูกอีก อยู่กันแค่สองคนก็ง่ายกว่าหน่อย”

แม้สองสามีภรรยาสูงวัยจะพูดเช่นนั้น แต่ความเหงาหงอยในดวงตาก็ยังมองออกได้อย่างชัดเจน ช่วงปีใหม่ ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ทุกคนก็ชอบให้บ้านคึกคักขึ้นอีกหน่อย การอยู่บ้านที่มีเพียงสองคนอย่างเงียบเหงานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

หลี่ซิวหย่วนมองดูพ่อแม่แล้วก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่เรื่องที่ควรทำก็ยังต้องทำ ไหน ๆ ก็ทำงานหนักคอยติดตามผู้บริหารอยู่ตลอดทั้งปีแล้ว ในช่วงสุดท้ายของวันส่งท้ายปีเก่า หากตัวเองไม่อยู่ด้วยจะใช้ได้อย่างไร

การพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวเป็นเรื่องสำคัญ แต่การพยายามไต่เต้าขึ้นไปข้างหน้าก็สำคัญเช่นกัน

ไม่เช่นนั้น ต่อให้วันปกติได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว พอเกิดเรื่องขึ้นมา ทุกคนก็ทำได้เพียงนั่งกลัดกลุ้มอยู่ด้วยกันเท่านั้น