บทที่ 377 ผมมีต้นฉบับอยู่ฉบับหนึ่ง

ภายในห้องรับรองของร้านอาหารอำเภอหวงหยวน ซ่งลี่หมินกำลังเล่าประสบการณ์ชีวิตของตนเอง ที่จริงแล้วเขารู้สึกว่าซ่งหยางลูกชายไม่เหมือนเขาเลย ซื่อสัตย์เกินไป กลับเป็นหลี่ซิวหย่วนหลานชายคนนี้ที่ทำให้เขาชอบเป็นอย่างมาก

ปกติเขาแทบจะพูดอยู่แล้วว่า หากจะมีลูกชายก็ต้องเป็นอย่างหลี่ซิวหย่วน

ทางด้านงานเลี้ยงของหยุนเยี่ยนชางที่เมืองซีชวนจบลงเร็วกว่าสักหน่อย อย่างไรเสียทุกคนก็ต้องเดินทางกลับอำเภอ

เวลาสองทุ่ม งานเลี้ยงก็จบลง คนที่รีบกลับเร็วหน่อย บางทีอาจยังทันดูการแสดงตลกของจ้าวเปิ่นซาน

ทุกคนเดินออกมาจากร้านอาหาร ก่อนหยุนเยี่ยนชางจะขึ้นรถ เขาจงใจเรียกหลี่ปั๋วหยางเข้ามาหา แล้วตบแขนหลี่ปั๋วหยางเบา ๆ