บทที่ 380 ความมั่งคั่งรุ่งเรือง

“พ่อ ผมว่าต้องมีอย่างน้อยยี่สิบโต๊ะนะครับ แค่คนจากหน่วยงานของพ่อกับเพื่อน ๆ ก็มีไม่น้อยแล้ว ยังมีญาติทางบ้านเรา แล้วยังมีเพื่อนร่วมงานกับผู้บริหารจากหน่วยงานของผม รวมถึงคนจากหน่วยงานของจิ้งหย่ากับญาติและเพื่อน ๆ ของเธออีก ผมว่ายี่สิบโต๊ะคงไม่พอ อย่างน้อยควรเตรียมไว้ยี่สิบห้าโต๊ะ แล้วเตรียมสำรองไว้อีกห้าโต๊ะ…”

จูเจี้ยนฮุยมองจูเวยผู้เป็นพ่อแล้วพูดขึ้น

จูเวยถอนหายใจอยู่ในใจ หากตอนนี้เขายังเป็นผู้อำนวยการสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์อยู่ อย่าว่าแต่ยี่สิบหรือยี่สิบห้าโต๊ะเลย ต่อให้สามสิบโต๊ะ เขาก็ไม่กลัวว่าจะนั่งกันไม่เต็ม

แต่ตัวเขาพ่ายแพ้ในการแข่งขันไปแล้ว คนในหน่วยงาน รวมถึงเพื่อน ๆ ที่เรียกกันว่าเพื่อน หลายคนล้วนเป็นพวกที่รู้จักเปลี่ยนท่าทีไปตามลม ตอนนี้การจะมาร่วมงานแต่งงานของลูกชายรองผู้อำนวยการหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

สิ่งสำคัญคือพวกเขาจะถูกผู้อำนวยการคนใหม่จดจำไว้หรือไม่ต่างหาก