บทที่ 393 ตื่นตระหนกแล้ว

หยุนเยี่ยนชางฟังคำพูดของอวี๋หงอวี่แล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าเลขานุการหนุ่มของตนจะเข้าตาท่านเลขาธิการด้วย ถึงขั้นทำให้ท่านเลขาธิการมองเขาเป็นพิเศษ

“ท่านเลขาธิการอวี๋ครับ ซิวหย่วนมีพรสวรรค์และความสามารถมาก หากให้เขาติดตามผมอยู่ข้างกายตลอดไป ผมกลับรู้สึกว่าจะทำให้การเติบโตของเขาล่าช้าเสียมากกว่า สิ่งที่เขาขาดอยู่ในตอนนี้ก็มีเพียงประสบการณ์ภาคปฏิบัติเท่านั้น

“การส่งเขาลงไปกลับจะเป็นประโยชน์ต่อการเติบโตของเขา ต้นไม้ใหญ่เสียดฟ้าไม่อาจเติบโตในเรือนกระจกได้ ต้องผ่านลมฝนจึงจะเติบโต เพราะฉะนั้นปล่อยเขาออกไป ให้เขาไปฝึกฝนที่ตำบลศูนย์กลางเถอะครับ”

หยุนเยี่ยนชางประเมินหลี่ซิวหย่วนไว้สูงมาก

อวี๋หงอวี่ย่อมไม่ขัดขวางอีก จึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “เยี่ยนชาง เธอตัดใจได้จริงหรือ”