บทที่ 410 ยินดีต้อนรับ

“เธอพูดเหลวไหลอะไร เรื่องที่อำเภอส่งใครมาที่นี่ ย่อมต้องผ่านการพิจารณามาแล้วทั้งนั้น เจ้าหนุ่มที่ขนยังขึ้นไม่ครบแบบนั้น ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนี้อีก” โหวเผิงกล่าวกับรองนายกเทศมนตรีหวังจื้อสิงในห้องทำงาน

คำพูดนี้ดูเหมือนกำลังตำหนิ แต่ความจริงแล้วไม่ได้คัดค้านท่าทีของหวังจื้อสิงแต่อย่างใด

ประการแรก ในฐานะหัวหน้า ย่อมไม่มีใครต้องการให้คนข้างล่างสามัคคีกลมเกลียวกันเกินไป เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย โดยเฉพาะเมื่อหลี่ซิวหย่วนมาที่นี่อย่างเห็นได้ชัดว่าได้รับการสนับสนุนจากผู้นำอำเภอ หากรองนายกเทศมนตรีหวังจื้อสิงยังรีบร้อนวิ่งไปประจบหลี่ซิวหย่วนอีก

ถ้าอย่างนั้นนายกเทศมนตรีอย่างเขายังจะมีอำนาจพูดอะไรได้อีก คนข้างล่างยิ่งต่อสู้กัน เขาก็ยิ่งนั่งอยู่บนที่สูงได้อย่างมั่นคง

ประการที่สอง ในใจของเขาเองก็รู้สึกดูแคลนหลี่ซิวหย่วนอยู่บ้าง ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี ทำงานยังไม่ถึงหนึ่งปี ก็จะมาดำรงตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีฝ่ายบริหารของตำบลศูนย์กลางแล้ว ล้อเล่นอะไรกัน