บทที่ 418 อำลาวัยเยาว์ ง้างธนูสุดสาย ไม่หวั่นกาลเวลา ไม่หวั่นพายุลม!

"จื้อเทา ฉันให้โอกาสนายเลือกนะ ถ้านายอยากจะไปตอนนี้ ฉันจะจัดการให้ ถือเสียว่าฉันมองคนผิด แต่ถ้านายยินดีจะอยู่ต่อ ก็จงปลุกระดมความมุ่งมั่นขึ้นมา ต่อไปอย่ามาพูดเรื่องกลับไปสำนักงานรัฐบาลอำเภอต่อหน้าฉันอีก เราต่างไม่มีทางถอยแล้ว เข้าใจไหม"

หลี่ซิวหย่วนมองหวังจื้อเทาด้วยสายตาลุกโชน รอคอยการตัดสินใจของเขา

หวังจื้อเทากัดฟันพูด "ซิวหย่วน ผมไม่ไป ผมจะอยู่ต่อ ท่านบอกให้ทำยังไงผมก็จะทำตามนั้น ต่อให้ลำบากหรือเหนื่อยแค่ไหน ผมก็จะไม่ร้องบ่นสักคำแน่นอน"

"ดี" หลี่ซิวหย่วนยื่นมือไปตบแขนหวังจื้อเทา ยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน แล้วจุดสูบให้ตัวเองเช่นกัน

จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเรียบ "จื้อเทา กว่าแต่ละคนจะก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งผู้บริหารได้นั้นไม่ง่ายเลย ใคร ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยกันทั้งนั้น แต่เหนื่อยก็ถอยไม่ได้ นายไม่มีทางถอย ฉันไม่มีทางถอย กระทั่งท่านนายอำเภอหยุนก็ไม่มีทางถอยเหมือนกัน นายเข้าใจไหม"