บทที่ 420 ถ่ายทอดประสบการณ์

"ท่านนายกฯ หลี่ คำพูดของท่านเมื่อครู่นี้สุดยอดไปเลยครับ มือซ้ายล้วงกระเป๋า มือขวาแกว่งไกว ฮ่าฮ่า" หวังจื้อเทาเดินตามอยู่ข้างกายหลี่ซิวหย่วน เมื่อได้ยินหลี่ซิวหย่วนพูดเพียงประโยคเบาหวิวก็ทำให้อวี๋เส้าหัวตัวปัญหาคนนั้นถึงกับหน้าถอดสี ภายในใจของเขาก็รู้สึกสะใจอย่างยิ่ง

เขายังได้ตระหนักถึงช่องว่างระหว่างตัวเองกับหลี่ซิวหย่วนแล้วว่า สิ่งที่เรียกว่าชั้นเชิงอันยอดเยี่ยมนั้นเป็นอย่างไร

เดินล้วงกระเป๋ามือเดียว ทั้งสองฝ่ายเพิ่งพบกันครั้งแรก และไม่ได้เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง หากหลี่ซิวหย่วนหยิบยกเรื่องนี้มาพูดตรงๆ ว่าเดินในหน่วยงานไม่ควรล้วงกระเป๋ามือเดียวอะไรทำนองนั้น หากเรื่องแพร่งพรายออกไป ก็จะดูเหมือนว่าหลี่ซิวหย่วนที่เป็นรองนายกเทศมนตรีเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป

ท่าทางการเดินของคนอื่นนายยังต้องไปยุ่งอีกหรือ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปยุ่งว่าเขาจะใส่เสื้อผ้าอะไร กินข้าวอะไรหรอกหรือ

แต่หากไม่ปริปากพูดล่ะ ก็จะดูเหมือนว่าตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีของนายนั้นอ่อนแอเกินไปหน่อย ลูกน้องเวลาเจอกัน ยืนล้วงกระเป๋ามือเดียวคุยกับนาย นายยังจะมีความน่าเกรงขามของรองนายกเทศมนตรีอยู่อีกหรือไม่