บทที่ 426 เป็นพ่อสื่อแม่ชัก

"หลี่ซิวหย่วนผู้นี้มีชั้นเชิงจริงๆ ครับ แต่ซุนหงอคงก็ยังหนีไม่พ้นฝ่ามือพระยูไลของท่านหรอกครับ" คังหย่งมองจางซิงกั๋วพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จางซิงกั๋วยิ้มพลางกล่าว "อย่าพูดแบบนั้นเลย หลี่ซิวหย่วนผู้นี้ยังคงแข็งกร้าวมาก ชั้นเชิงก็เด็ดขาดนัก เรื่องโครงการในวันข้างหน้า ยังไงก็ต้องแบ่งให้เขาไปจัดการบ้าง"

"ท่านเลขาธิการจางครับ ชั้นเชิงเด็ดขาดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ตำบลนั้นยุ่งเหยิงเป็นเส้นด้ายพันกัน มันไม่เหมือนกับสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ที่นั่นจัดการได้เด็ดขาด หากมีชั้นเชิงที่แข็งกร้าวก็สามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคง แต่กิจการของตำบลนั้นมีเรื่องราวร้อยแปดพันเก้า คุณโยงถึงผม ผมดึงถึงเขา

ตัดไม่ขาด สางก็ยิ่งยุ่งเหยิง ต้องโอนอ่อนผ่อนตามและประนีประนอมเข้าไว้ ไม่อย่างนั้น ลำพังแค่ฝั่งรัฐบาลตำบลก็คาดว่าหลี่ซิวหย่วนคงก้าวเดินได้ยากลำบากแล้ว เขาจะมีเรี่ยวแรงเหลือไปทุ่มเทให้กับโครงการได้สักเท่าไรกัน

รอจนหลี่ซิวหย่วนถูกเรื่องหยุมหยิมพวกนี้เล่นงานจนหมดเรี่ยวหมดแรง วิ่งชนกำแพงจนหัวร้างข้างแตก ถึงเวลานั้นเขาค่อยเข้าใจได้เองครับ..."