บทที่ 441 สะใจ

หวังจื้อเทาชะงักไป เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าโจวอี้จะพูดคำเช่นนี้ออกมาได้

"ท่านผู้อำนวยการ ท่านรองนายกเทศมนตรีหวังคนนี้ชูธงของท่านนายกเทศมนตรีโหวมาขอคน ท่านดันขัดไว้แข็ง ๆ ก็เท่ากับให้เหตุผลเขาเอาไปเล่นงานต่อ ถึงเวลาท่านนายกเทศมนตรีโหวตำหนิลงมาก็ไม่ดี ผมกับเสี่ยวหลิวเราสองคนไปก็พอครับ ท่านไม่ต้องลำบากใจ ยังไงก็แค่ 1 สัปดาห์ ไปบันทึกข้อมูล ก็ไม่เหนื่อยอะไรครับ"

โจวอี้ยังวิเคราะห์เหตุผลให้หวังจื้อเทาฟังต่อ แต่บนหน้าของหวังจื้อเทานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งแล้ว เป็นผู้อำนวยการสำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจมานานเท่านี้ ครั้งแรก ครั้งแรกจริง ๆ ที่ได้รู้สึกถึงความเป็นผู้บริหาร

สะใจ สะใจเสียเหลือเกิน คนข้างล่างเริ่มคิดเผื่อให้ตนเองแล้ว

อะไรที่เรียกว่าผู้บริหาร นี่แหละสิที่เรียกว่าผู้บริหาร คนข้างล่างช่วยคลายความกังวลและแก้ปัญหาให้เองโดยไม่ต้องสั่ง เป็นผู้บริหารอย่างนี้จึงจะมีความรู้สึก ชั้นเชิงของท่านนายกฯ หลี่นั้นแข็งจริง ๆ เพียงชี้แนะตนเองสองสามกระบวนท่า ก็เปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย