บทที่ 444 อาหารเช้า

โหวเผิงฟังคำของเหลยอี้แล้วก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาหลายส่วน นายกเทศมนตรีคุมเงิน แต่การจะให้เป็นจริงในทางปฏิบัติได้นั้น ยังต้องดูว่าสำนักงานการคลังจะให้ความร่วมมืออย่างไร ยิ่งในเวลาที่อำนาจด้านบุคลากรไม่ได้อยู่ที่ตำบล ก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก

เหมือนกับที่อำเภอ เลขาธิการคุมบุคลากร นายอำเภอคุมการคลัง แต่ถ้าผู้อำนวยการสำนักงานการคลังไม่ใช่คนของนายอำเภอ คำพูดของนายอำเภอก็ใช้ไม่ค่อยได้ผล โครงการที่อนุมัติไปแล้ว สำนักงานการคลังพูดคำเดียวว่าไม่มีเงิน ก็ปัดคุณกลับได้แล้ว

ทางตำบลนี้ก็ยิ่งบังคับตัวเองไม่ได้อยู่บ้าง หากสำนักงานการคลังไม่ฟังคำสั่ง ตำบลก็ลำบาก

อำนาจย่อมเต็มไปด้วยการคานกันมากมาย เว้นแต่คนประเภทที่มีเส้นสายและภูมิหลังทะลุถึงฟ้า จึงจะทำอะไรได้อย่างไม่ยำเกรง คนอื่นล้วนต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ ใช้ความสัมพันธ์เชิงน้ำใจ ใช้การเกี่ยวโยงด้านผลประโยชน์ เพื่อขยายอำนาจที่มีอยู่ในมือ

"ดี เฒ่าเหลย มีคำพูดของนายประโยคนี้ผมก็วางใจแล้ว อ้อ จริงสิ เงินที่อำเภอจัดสรรมาให้โครงการก่อสร้างหมู่บ้านสาธิตแห่งใหม่นั่น มาถึงแล้วหรือยัง" โหวเผิงมองเหลยอี้แล้วถาม