บทที่ 454 ผอมลงแล้ว

หยุนเยี่ยนชางมองหลี่ซิวหย่วนซึ่งยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า เพียงชั่วพริบตา สีหน้าสงบนิ่งและเคร่งขรึมของเขาก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น บนใบหน้าปรากฏความประหลาดใจยินดีสามส่วนและความสนิทสนมเจ็ดส่วน

“ซิวหย่วน” หยุนเยี่ยนชางเอ่ยขึ้น หากเป็นคนที่คุ้นเคยกับหยุนเยี่ยนชางมาก ย่อมสังเกตได้ว่าเวลานี้แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็ยังสั่นเล็กน้อย แตกต่างจากน้ำเสียงตามปกติโดยสิ้นเชิง

หลี่ซิวหย่วนไปอยู่ตำบลศูนย์กลางได้ครึ่งเดือนแล้ว ไม่เคยกลับมาเลยสักครั้ง ช่วงแรกหยุนเยี่ยนชางไม่ค่อยคุ้นชินที่ไม่มีหลี่ซิวหย่วนอยู่ข้างกาย เขาอยากไปเยี่ยมหลี่ซิวหย่วน แต่ก็กลัวว่าจะสร้างแรงกดดันให้อีกฝ่ายมากเกินไป

พอเข้าสัปดาห์ที่สอง เขาจึงค่อย ๆ เริ่มคุ้นชิน ทว่าหลี่ซิวหย่วนกลับมาปรากฏตัวตรงหน้าอย่างกะทันหันเช่นนี้

“ท่านนายอำเภอหยุน ผมมารายงานงานกับท่านครับ” หลี่ซิวหย่วนเอ่ยด้วยท่าทีเหมือนเช่นเคย ราวกับว่าเขาไม่เคยจากไปไหน เขาไปอยู่ตำบลศูนย์กลางมาครึ่งเดือน และนี่เป็นครั้งแรกที่กลับมา