บทที่ 467 เสน่ห์แห่งบุคลิกภาพ

โจวจวิ้นเหลียงยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งต่อคำพูดของโจวเจี้ยนจง เรื่องนี้มีความซับซ้อนวกวนมากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ขณะที่โจวจวิ้นเหลียงกับโจวเจี้ยนจงกำลังกินข้าวและพูดคุยกันอยู่ที่บ้านเรื่องการวางแผนชิงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน อีกด้านหนึ่ง หลี่ซิวหย่วนก็พาคนกลับมาถึงตำบลศูนย์กลางแล้วเช่นกัน

เมื่อกลับมาถึงตำบลศูนย์กลาง แน่นอนว่าจะบอกว่างานเสร็จแล้ว ต่างคนต่างกลับบ้านไปกินข้าวไม่ได้ ตอนนี้ก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว ทุกคนติดตามเขาวุ่นวายทำงานมาตลอดช่วงบ่าย หากให้ทุกคนกลับบ้านไปกินข้าว แม้ภายนอกจะไม่พูดอะไร แต่ในใจก็ย่อมมีความคิดอยู่บ้าง

เมื่อกลับถึงบ้านในเวลานี้ บางครอบครัวกินข้าวเร็ว เวลากินข้าวก็ผ่านไปแล้ว หากสามีภรรยามีความสัมพันธ์ที่ดี อีกฝ่ายอาจตั้งใจเหลือข้าวกับอาหารเอาไว้ให้ แต่หากความสัมพันธ์ไม่ดี ก็คงเหลือเพียงเศษอาหารกับข้าวเย็นชืดเท่านั้น

เมื่อกลับถึงบ้าน ต้องนั่งกินเศษอาหารเย็นชืดพร้อมฟังภรรยาบ่นอยู่ข้าง ๆ ว่าออกไปทำงานกับท่านรองนายกเทศมนตรีหลี่ แต่ท่านรองนายกเทศมนตรีหลี่กลับไม่ดูแลแม้แต่เรื่องอาหาร ในใจจะไม่รู้สึกอึดอัดได้อย่างไร