บทที่ 500 ผมไม่ทำ

หลูเจิ้นไห่มองหวังจื้อเทาแล้วรู้สึกไม่ถูกชะตาไปเสียทุกอย่าง ทั้งคู่ต่างก็เป็นคนหนุ่มของตำบลศูนย์กลางเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับหลี่ซิวหย่วนแล้ว ห่างชั้นกันไกลเกินไปจริง ๆ

แต่พอคิดอีกที หากลูกสาวของตนเลือกหลี่ซิวหย่วนขึ้นมาจริง ๆ เขาก็คงยิ่งวางใจไม่ได้กว่าเดิม

แม้หวังจื้อเทาจะดูบิดเบี้ยวเขินอาย แต่ก็แสดงว่าเขาเป็นคนมั่นคงจริงจัง

“ท่านหัวหน้าสำนักงานหวัง รบกวนช่วยบอกท่านนายกฯ หลี่ด้วยนะครับ ว่าทางผมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ” หลูเจิ้นไห่ถอนหายใจในใจ ก่อนมองหวังจื้อเทาแล้วกล่าวอย่างเป็นมิตร

หวังจื้อเทาส่ายหน้า แล้วพยักหน้าอีกครั้ง “ท่านเลขาหลู เรียกผมว่าจื้อเทาก็พอครับ ผมจะไปตอบท่านนายกฯ หลี่เดี๋ยวนี้”