บทที่ 517 เล่นเกมบุคลากร

“จื้อสิง อย่าพูดอย่างนั้นเลย สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์จัดการเช่นนี้ ย่อมต้องมีการพิจารณาภาพรวมเป็นแน่ ที่พวกเขาไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ก็ย่อมมีเหตุผลของพวกเขา ไม่ว่าใครจะมาล้วนต้องร่วมมือกับงานของตำบลอยู่แล้ว” โหวเผิงมองหวังจื้อสิงพลางเกลี้ยกล่อม

หวังจื้อสิงจะพอใจได้อย่างไร เขาส่ายศีรษะโดยตรงแล้วกล่าวว่า “ท่านนายกฯ ภาพรวมอะไรกันครับ ร่วมมือกับงานของตำบล นี่มันร่วมมือกับงานของหลี่ซิวหย่วนต่างหาก หวังซินรับตำแหน่งมาหลายวันแล้ว ผมกำกับงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ แต่เขาไม่เคยมารายงานงานกับผมสักครั้ง กลับไปเฝ้ารออยู่หน้าห้องทำงานของหลี่ซิวหย่วนทุกวัน แบบนี้มันเหมาะสมหรือ นี่คือรัฐบาลตำบล ไม่ใช่งานเลี้ยงส่วนตัว พวกเขาทำกันมั่วซั่วแบบนี้...”

โหวเผิงเต็มหน้าไปด้วยเส้นดำ นายดีนักหรือไง นายจะดีกว่าเขาสักแค่ไหนกัน คนอื่นทำมั่วซั่ว แล้วนายไม่ได้ทำมั่วซั่วหรือ

“จื้อสิง อย่าพูดอะไรที่กระทบต่อความสามัคคีแบบนี้เลย รองนายกฯ หลี่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้บริหารสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ก็เป็นเรื่องดี งานด้านอุตสาหกรรมและพาณิชย์ของตำบลศูนย์กลางเรา ก็จะได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานอำเภอด้วย นั่นไม่เป็นประโยชน์ต่อเราหรือ”

โหวเผิงไม่ได้ตำหนิหวังจื้อสิง เพียงอยากให้หวังจื้อสิงใจเย็นลง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เข้าใจก็ต้องยอมรับ ไม่เข้าใจก็ต้องยอมรับ