บทที่ 522 ชี้แนะคุณสักหน่อย

ภายในห้องประชุม แสงแดดในฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นสบาย หวังจื้อสิงยังคงพูดต่อไปว่า “นอกจากเพิ่มเงินอุดหนุนแล้ว ก็ต้องเพิ่มกำลังคนด้วย สภาพของสถานีป่าไม้ประจำตำบลเรา ท่านเองก็เห็นแล้ว มีอยู่แค่ 2 คน แต่ทั้งตำบลเรามีตั้งกี่หมู่บ้าน คนเพียง 2 คนนี้ทำงานไม่ไหวจริง ๆ

“แน่นอน ผมรู้ว่าสำนักงานป่าไม้ของอำเภอก็มีคนไม่มากและทำงานกันไม่ไหว ถ้าอย่างนั้นตำบลเราพอจะจัดสรรเงินส่วนหนึ่งออกมา จ้างคนมาทำงานนี้ได้หรือไม่ ต่อให้เป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราว หรือกระทั่งจัดคนรับผิดชอบเรื่องนี้โดยเฉพาะไว้หมู่บ้านละหลายคน...”

โหวเผิงฟังคำพูดของหวังจื้อสิงด้วยสีหน้ามืดครึ้ม พูดไปพูดมาก็แค่ต้องการเงิน หากเขามีเงินแล้วจะยังต้องใช้หวังจื้อสิงอีกหรือ ส่งสุนัขสักตัวมายังเก่งกว่าหวังจื้อสิงเสียอีก อย่างน้อยสุนัขก็ยังรู้ว่า หากไม่ใช่อาหารในชามของตัวเองก็จะไม่กิน

แต่หวังจื้อสิงพอคว้าอะไรได้ ก็ลากเข้าชามตัวเองทั้งหมด

หลี่ซิวหย่วนนั่งสูบบุหรี่อยู่ด้านข้าง จดอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกเป็นระยะ ดูภายนอกเหมือนกำลังกลัดกลุ้ม แต่ความจริงจิตใจไม่ได้อยู่กับการประชุมครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย