บทที่ 530 ยังมีโอกาส

เมื่อเผชิญกับคำถามของแม่ หวังอี๋รู้สึกลังเลอยู่ในใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้ายอมรับตามตรง “ใช่ค่ะ ตอนนั้นหนูปิดบังพ่อกับแม่อยู่ ที่จริงหนูยังไม่ได้เลิกกับเขา หนูแค่ไปดูตัวพอเป็นพิธี เพราะอย่างนั้นถึงได้บอกว่าไม่เหมาะสมกัน”

สีหน้าของเหอเหม่ยลี่ดูไม่ค่อยดีนัก เธออดบ่นไม่ได้ “ดูลูกคนนี้สิ แยกแยะดีชั่วไม่ออก คนที่พ่อแม่แนะนำให้จะแย่ได้อย่างไร ดูเขาตอนนี้สิ เป็นถึงรองนายกเทศมนตรีแล้ว ถ้าตอนนั้นพวกลูกลงเอยกัน ตอนนี้ก็คง...”

เมื่อได้ยินแม่พูดเช่นนี้ หวังอี๋ก็อดหดคอไม่ได้ ความจริงยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เธอไม่ได้บอก ตอนนั้นเธอค่อนข้างดูแคลนหลี่ซิวหย่วนจริง ๆ เธอรู้สึกว่าการแต่งตัวของหลี่ซิวหย่วนดูเชยอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นทรงผมหรือเสื้อผ้า หลี่ซิวหย่วนก็ดูเชยไปหมด

แต่หลังจากหลี่ซิวหย่วนได้เป็นรองนายกเทศมนตรีและไปประชุมที่โรงเรียน ตอนนั้นหลี่ซิวหย่วนอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้บริหาร พูดจาฉะฉาน วิจารณ์สถานการณ์บ้านเมืองอย่างองอาจ ไหนเลยจะยังดูเชยอีก ดังนั้นตอนนี้หวังอี๋จึงไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงเหตุผลข้อนี้

“พอเถอะ ตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปจะมีประโยชน์อะไร” หวังเหลยอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้