บทที่ 536 ตำบลฮวาฉือ

หลี่ซิวหย่วนฟังหวังจื้อเทาเล่าถึงความกระอักกระอ่วนระหว่างเขากับหลูเจิ้นไห่ ว่าที่พ่อตา ก่อนยิ้มและปลอบใจว่า “นี่เป็นเรื่องปกติ แม่ของหลูถิงเสียไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ท่านรองเลขาธิการหลูเป็นทั้งพ่อทั้งแม่เลี้ยงเธอจนโต ย่อมต้องตัดใจจากลูกสาวไม่ได้อยู่แล้ว เวลานายว่าง หลังเลิกงานก็ไปบ้านท่านรองเลขาธิการหลูให้บ่อยหน่อย”

“อย่าทำให้เขารู้สึกว่านายกำลังจะแต่งลูกสาวเขาออกไป แต่ต้องทำให้เขารู้สึกว่าได้ลูกชายเพิ่มมาอีกคน เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ทุกอย่างก็จะลงตัวไปเอง...”

หวังจื้อเทาฟังแล้วชะงัก ก่อนจะพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “ท่านรองนายกเทศมนตรีหลี่ ครอบครัวผมไม่ยอมให้ผมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงหรอกครับ”

หลี่ซิวหย่วนฟังแล้วแทบโมโหจนหัวเราะออกมา “นายฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรืออย่างไร ใครบอกให้นายแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง ผมกำลังพูดถึงความรู้สึก ไม่ได้ให้นายไปแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงจริง ๆ นายต้องสร้างความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมา ทำให้ท่านรองเลขาธิการหลูรู้สึกว่า การที่นายคบกับหลูถิงไม่ได้หมายความว่านายจะพาลูกสาวของเขาจากไป แต่ต้องทำให้เขารู้สึกว่า นอกจากลูกสาวจะยังอยู่ในบ้านแล้ว ครอบครัวยังมีลูกชายเพิ่มมาอีกคนด้วย”

“นายเองก็ทำงานอยู่ที่ตำบลศูนย์กลาง หลังเลิกงานจะไปหาก็สะดวก แค่ไปให้บ่อยขึ้นก็พอ”