บทที่ 102 แต่งงานกับคุณ

ไป๋เสวี่ยก็ตามทุกคนมาที่สถานีตำรวจด้วย เธอต้องให้ปากคำในฐานะพยาน

อู๋ไน่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวของสถานีตำรวจ ปลอบซาลี่ลี่ว่า “คราวนี้คนในครอบครัวเธอเข้าไปกันหมดแล้ว ต่อไปก็ไม่มีใครมารบกวนเธออีก”

“ถ้าเธออยากได้เงิน ก็ไปหาหัวหน้าฝ่ายสตรีคนนั้น แค่ข่มขู่อีกฝ่ายสักหน่อย รับรองว่าเธอต้องคายเงินออกมาแน่”

ซาลี่ลี่ส่ายหน้า “เงินของพวกเขา ฉันไม่เอาแม้แต่หยวนเดียว ขอบคุณนะคะคุณตา ถ้าไม่ได้พวกคุณ ฉันคงถูกพวกเขาขังไว้ในห้องใต้ดินเก็บผักไปแล้ว”

เมื่อนึกถึงชีวิตที่มืดมนไร้แสงตะวัน ทั้งยังต้องถูกชายหัวล้านทรมานทุกวัน ซาลี่ลี่ก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว