บทที่ 104 อย่าถ่ายบนรถฉัน

โชคดีที่อาหารซึ่งอีกฝ่ายสั่งเพิ่งถูกยกขึ้นโต๊ะ จึงยังสามารถถ่วงเวลาออกไปได้อีกระยะหนึ่ง

“หวอ... หวอ... หวอ...”

เสียงไซเรนตำรวจดังขึ้นนอกร้านอาหาร หวังต้าหู่กับพวกพลันตื่นตัว ทั้งหมดลุกขึ้นยืนอย่างตึงเครียดและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ขณะเดียวกันก็เอื้อมมือไปแตะตรงเอว

อู๋ไน่ใช้ดวงตาทะลุมองไปยังบริเวณเอวด้านหลังของทั้งสามคน พบว่าพวกเขาซ่อนมีดสั้นเอาไว้จริง ๆ