บทที่ 141 ถือว่าพวกมันซวยเอง

การค้นหาดำเนินไปจนถึงสี่ทุ่ม อู๋ไน่ทนต่อไปไม่ไหวจริง ๆ หนังตาทั้งสองข้างตีกันไม่หยุด เตือนเขาว่าถึงเวลากลับบ้านนอนได้แล้ว

เขาบอกอวี๋เชี่ยนและคนอื่น ๆ ก่อนเรียกรถกลับชุมชนหยางกวาง

เวลาสี่ทุ่มกว่า ผู้คนต่างกลับบ้านพักผ่อนกันแล้ว บริเวณหน้าชุมชนจึงดูเงียบสงบเป็นพิเศษ

หลังจ่ายเงินและลงจากรถ อู๋ไน่ก็กระชับเสื้อผ้าบนร่าง มองชุมชนอันเงียบสงบ พลางคิดว่าเซินเฟยไอ้โรคจิตนั่นเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ เป็นไปได้มากว่าก่อนหลบหนีจะต้องจัดการเขาเสียก่อน

เขาหมุนตัวมองไปรอบ ๆ ครึ่งรอบ ก่อนหาก้อนหินก้อนหนึ่งมากำไว้ในมือ