บทที่ 148 สินบนของสวี่กู่ฉือ

เมื่อเห็นว่าไป๋เสวี่ยใกล้จะต้มบะหมี่เสร็จแล้ว แต่ซาลี่ลี่ยังคงชื่นชมเครื่องประดับของตนเองอยู่

อู๋ไน่แสร้งทำเป็นโกรธ

“ของคุณภาพแบบนี้เธอยังกล้าเอาออกมาอีกหรือ เธอไม่อายแต่ฉันอายนะ รีบเก็บไปก่อน อีกสองวันฉันจะให้ของที่ดีกว่านี้กับเธอ”

ดวงตาของซาลี่ลี่เป็นประกาย

“จริงหรือคะ”