บทที่ 200 ถูกตามล่า

รถของอู๋ไน่ถูกซาลี่ลี่ขับไปพอดี เขาจึงนั่งรถสปอร์ตของอวี๋เชี่ยนออกจากเขตวิลล่า

อู๋ไน่รู้ว่าอวี๋เชี่ยนยังต้องกลับไปทำงานที่สถานีตำรวจ จึงพูดว่า “จอดส่งฉันไว้ข้างทางก็พอ เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่กลับเอง”

อวี๋เชี่ยนจอดรถไว้ข้างทาง แต่จู่ ๆ กลับร้องไห้ออกมา ไม่เหลือท่าทีแข็งกร้าวเหมือนตอนอยู่ที่บ้านแม้แต่น้อย

อู๋ไน่ตบไหล่อวี๋เชี่ยนเบา ๆ ถือเป็นการปลอบโยน

ด้วยนิสัยของอวี๋เชี่ยน ต่อให้ร้องไห้เธอก็ไม่ยอมให้คนอื่นเห็น แต่ต่อหน้าอู๋ไน่ เธอกลับไม่รู้สึกเขินอายเช่นนั้น