บทที่ 132 กำไรนี่มันน่าสยิวกิ้วสุดๆ ไปเลยแฮะ!

ก่อนหน้านี้ตอนที่โจวอันเอาของป่ามาขาย เขาเคยมาที่สหกรณ์การเกษตรแห่งนี้หลายครั้งแล้ว พนักงานขายพี่สาวคนนี้แหละที่เป็นคนคอยต้อนรับ เขาจึงมีความคุ้นเคยกับเธออยู่บ้าง โจวอันวางตะกร้าสะพายหลังลงบนพื้นแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "พี่ครับ คราวนี้ผมได้หนังสัตว์มานิดหน่อย พี่ช่วยดูให้หน่อยสิว่าเป็นยังไงบ้าง!"

การเข้าป่าแถวหมู่บ้านฉินเจียครั้งนี้ โจวอันไม่ได้ตั้งใจล่าสัตว์เอาหนังโดยเฉพาะ แต่เขาก็เก็บเกี่ยวมาได้หลายผืน อย่างแรกเลยคือหนังตัวเซเบิลหกผืน เจ้าพวกเซเบิลนี่ไม่ใช่ฝีมือโจวอันหรอก แต่เป็นผลงานของเฮยเป้า เซเบิลเป็นสัตว์ตัวเล็กและรวดเร็วมาก มนุษย์จะจับได้ยากสุดๆ แต่สำหรับแมวแล้วไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย เฮยเป้ามักจะวิ่งเตร็ดเตร่ไปทั่วป่า ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามันเลยจับเซเบิลมาได้ทั้งหมดหกตัว เห็นเป็นหนังผืนเล็กๆ แค่หกผืนแบบนี้ แต่มันสามารถขายได้เงินตั้งร้อยกว่าหยวนเชียวล่ะ

พี่สาวพนักงานขายลูบคลำหนังเซเบิลไปพลางพูดปนรอยยิ้มไปพลาง "หนังรอบนี้คุณภาพดีมากเลยนะ งั้นพี่ให้ราคาเดิมเหมือนคราวที่แล้วก็แล้วกัน!" หลังจากหยิบหนังเซเบิลออกมาแล้ว โจวอันก็หยิบหนังลิงซ์ในตะกร้าออกมาวางบนเคาน์เตอร์ "พี่ครับ พี่ดูสิว่าหนังแมวป่าตัวนี้ราคาเท่าไหร่?"

พนักงานขายสาวพอเห็นหนังลิงซ์ที่แสนสวยงามผืนนี้ ก็ถึงกับอุทานออกมาไม่หยุด "ตายจริง! แมวป่าลิงซ์! ไอ้ตัวนี้มันดุจะตายไป ได้ยินมาว่าล่ายากมากเลยนะ! น้องชาย นายนี่เก่งจริงๆ เลย!" โจวอันถูกพี่สาววัยสามสิบกว่าๆ ที่ยังดูมีน้ำมีนวลคนนี้เอ่ยชมชุดใหญ่ ก็แอบรู้สึกเขินอยู่เหมือนกัน "ฮี่ๆ ผมก็แค่ดวงดีน่ะครับ ยิงโดนฟลุ๊คๆ"

พี่สาวพนักงานขายกางหนังลิงซ์ออก ตรวจสอบดูทีละจุดอย่างละเอียด "หนังผืนนี้ลักษณะดีมาก นอกจากตรงหัวแล้วก็ไม่มีรอยตำหนิที่อื่นเลย ถือเป็นของเกรดเอเลยนะเนี่ย ผืนนี้พี่ให้เจ็ดสิบหยวน ตกลงไหมจ๊ะ?" โจวอันได้ยินราคานี้ก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ความจริงในใจของเขา หนังลิงซ์คุณภาพดีขนาดนี้ ราคาเจ็ดสิบหยวนถือว่าค่อนข้างต่ำไปนิด ถ้าหาเส้นสายขายให้เอกชนแบบลับๆ น่าจะขายได้ถึงร้อยหยวน ราคาที่สหกรณ์รับซื้อย่อมต้องต่ำกว่าทั่วไปเป็นธรรมดา แต่โจวอันก็ขี้เกียจไปรบกวนพี่หลัวอี้ให้ช่วยวิ่งเต้นเรื่องพวกนี้ให้อีกแล้ว "พี่ครับ หนังแมวป่าลิงซ์ผืนนี้มันดีจริงๆ นะ เพิ่มให้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ?"