บทที่ 148 เมื่อไหร่จะได้กินเลี้ยงงานแต่งของต้าลี่ล่ะ?

สีหน้าของคุณลุงโจวต้าจู้นั้นช่างดูน่าสนุกจริงๆ มีทั้งความโกรธเจ็ดส่วนปนกับความอับอายอีกสามส่วน โจวต้าจู้คนนี้ ทั้งชีวิตไม่เคยมีปัญญาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่งงานแล้วก็ยังเลี้ยงดูเมียกับลูกไม่ได้ ถ้าไม่ได้แม่ของโจวอันคอยช่วยเหลือมาตลอด ก็ไม่รู้ว่าป่านนี้จะมีสภาพเป็นยังไง ถึงแม้เขาจะเป็นคนไม่มีน้ำยา แต่กลับอารมณ์ร้ายและห่วงหน้าตาตัวเองเป็นที่สุด ทนไม่ได้ที่สุดเวลาคนอื่นพูดถึงข้อเสียของเขา และทนไม่ได้เด็ดขาดกับการถูกคนอื่นชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ ตอนนี้พอได้ยินคนอื่นพูดว่าครอบครัวของเขาตั้งใจมากินฟรี ในใจก็โกรธแทบเป็นฟืนเป็นไฟ

"ใครบอกว่าพวกเรามากินฟรี? เสี่ยวอันมานี่ ลุงจะให้ซองแดงนาย!"

โจวต้าจู้ขบกรามแน่น ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง คลำหาอยู่นาน ในที่สุดก็ควักเงินออกมาได้ พูดตามตรง บนตัวเขาก็ไม่ได้มีเงินอะไรมากมาย เงินเศษเงินทอนในกระเป๋ากางเกงรวมๆ กันแล้ว ก็มีแค่ห้าหกหยวนเท่านั้น โจวต้าจู้เตรียมจะดึงเงินหนึ่งหยวนออกมาหนึ่งใบเพื่อส่งให้ การจัดงานเลี้ยงในชนบทแบบนี้ ปกติใส่ซองกันแค่แปดเหมาถึงหนึ่งหยวนก็ถือเป็นเรื่องปกติแล้ว ใส่ซองหนึ่งหยวน ก็ไม่ถือว่าขายหน้าจนเกินไป แต่โจวอันตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าโจวต้าจู้แล้ว มือของเขาไวปานสายฟ้าแลบ

พรึบ! เขาคว้าเงินทั้งหมดในมือของโจวต้าจู้มาครองไว้ในรวดเดียว จากนั้นก็หัวเราะร่วน พูดคำมงคลออกมาเป็นชุด

"ฮี่ๆ ขอบคุณสำหรับซองแดงซองใหญ่ของคุณลุงนะครับ! หลานขอรับน้ำใจนี้ไว้เลยแล้วกัน คุณลุงช่างใจป้ำจริงๆ ดีกับพวกหลานๆ จนไม่มีอะไรจะติเลยครับ!"