บทที่ 160 สุนัขลากเลื่อนหิมะ! ยังเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

คนที่พูดคือหลิวเสี่ยวเป้ย เธอเกาะขอบประตูพลางหัวเราะอย่างเขินอายเล็กน้อย ในเมื่อจะไปเล่น คนเยอะก็ยิ่งสนุก โจวอันจะปฏิเสธได้อย่างไร

"ได้สิครับ! งั้นพี่เสี่ยวเป้ยก็ไปกับพวกเราเลย!"

ด้วยเหตุนี้ โจวอันจึงพาพี่เยว่เยว่และพี่เสี่ยวเป้ยออกจากบ้านไป ระหว่างทางผ่านบ้านโจวอัน ก็พาน้องชายทั้งหลายและเลื่อนหิมะสองอันไปด้วย เสี่ยวป๋ายและเฮยเป้าก็เดินตามไปเช่นกัน

"ว้าว! สระน้ำนี่พอกลายเป็นน้ำแข็งแล้วสวยจังเลย!"

หวังเยว่เยว่พอเห็นทิวทัศน์อันงดงามของสระน้ำ ก็เกิดความรู้สึกอยากเล่นสนุกขึ้นมาทันที เธอจูงมือน้องเจ็ดเดินลงไปบนผิวน้ำแข็ง โจวอันวางเลื่อนหิมะลงบนผิวน้ำแข็ง และเตรียมจะเอาเชือกบนเลื่อนหิมะ ไปคล้องบนตัวของเสี่ยวป๋าย หวังเยว่เยว่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น