บทที่ 166 ตกลง! งั้นพวกเราไปดูกันเถอะ!

เมื่อได้ยินเสียงคนอื่นๆ พูดปกป้อง สีหน้าของโจวต้าเจี้ยนถึงได้ดีขึ้นมาบ้าง

"ตกลง พวกเราเดินลงไปทางปลายน้ำกันอีกหน่อย เดี๋ยวฉันจะหาตำแหน่งให้พวกนายอีกสักสองสามจุด!"

หลังจากเดินลงไปทางปลายน้ำอีกเล็กน้อย โจวต้าเจี้ยนก็เริ่มมองหาตำแหน่งที่จะลงตาข่ายอีกครั้ง โจวอันยังคงยืนอยู่ไม่ไกล คอยดูว่าอีกฝ่ายหาสถานที่ที่เหมาะสมอย่างไร ไม่นานโจวอันก็เข้าใจ ว่าอีกฝ่ายเลือกตำแหน่งอย่างไร โจวต้าเจี้ยนให้คนอื่นๆ กวาดหิมะที่ทับถมอยู่บนผิวน้ำแข็งออกไป จากนั้นก็เริ่มสังเกตผิวน้ำแข็ง ในผิวน้ำแข็งที่ถูกแช่แข็ง จะมีฟองอากาศอยู่บ้าง โจวต้าเจี้ยนเลือกแต่บริเวณที่มีฟองอากาศค่อนข้างเยอะ โจวอันเห็นขั้นตอนการเลือกตำแหน่งของเขาแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุกและรู้สึกพูดไม่ออก เขาอุตส่าห์นึกว่าโจวต้าเจี้ยนคนนี้เคยเป็นชาวประมงมาก่อน จะมีประสบการณ์โชกโชนแค่ไหน ที่แท้ก็มีน้ำยาแค่นี้เอง!

การประเมินว่าใต้น้ำมีปลาหรือไม่จากฟองอากาศในชั้นน้ำแข็ง ความจริงก็ถือเป็นวิธีหนึ่ง ปลาหายใจในน้ำจะสร้างก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จะลอยขึ้นสู่เบื้องบน และรวมตัวกันเป็นฟองอากาศที่ผิวน้ำแข็ง แม้ว่าจะมีหลักการอ้างอิงอยู่บ้าง แต่วิธีนี้ก็ไม่ถูกต้องแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน สาเหตุที่ผิวน้ำแข็งเกิดฟองอากาศนั้นมีอยู่มากมาย ไม่ได้เป็นเพราะมีปลาอยู่ด้านล่างเพียงอย่างเดียว จุลินทรีย์บางชนิดที่ก้นน้ำเมื่อเกิดการย่อยสลาย ก็จะสร้างก๊าซออกมา จนเกิดเป็นฟองอากาศได้เช่นกัน ยังมีการเคลื่อนที่แบบพาความร้อนของมวลน้ำ ที่จะส่งผลให้ก๊าซรวมตัวกัน เกิดเป็นกลุ่มฟองอากาศได้ ตอนนี้โจวอันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว โจวต้าเจี้ยนคนนี้ก็แค่พวกครึ่งๆ กลางๆ ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอะไรเลย แต่ในเมื่อโจวต้าเจี้ยนเลือกตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว ก็ช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงลงมือทำงานต่อไป

หลังจากเจาะน้ำแข็งไปอีกครึ่งชั่วโมง เจาะจนได้หลุมน้ำแข็งอีกหลุม ทุกคนก็นำตาข่ายหย่อนลงไป ในระหว่างที่กำลังลงตาข่ายอยู่นั้น จู่ๆ โจวอันก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากระยะไม่ไกลนัก คนที่ส่งเสียงดังเหล่านี้ ไม่ใช่คนหมู่บ้านตระกูลโจว แต่เป็นชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่น พวกเขาก็กำลังหาปลาฤดูหนาวอยู่บนผิวน้ำแข็งเช่นกัน อยู่ห่างจากพวกโจวอันออกไปหลายสิบเมตร เพราะอยู่ห่างกันพอสมควร จึงได้ยินไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่ก็ยังสามารถสัมผัสได้ ถึงความตื่นเต้นและดีใจในน้ำเสียงของพวกเขา เฮยหวาชะเง้อคอมองไปทางนั้น ในใจรู้สึกอยากรู้อยากเห็น