บทที่ 192 ยังไม่ทันแต่งงานก็เป็นแม่บ้านคุมเงินเสียแล้ว!

ของแห้งที่พี่เสี่ยวเป้ยส่งมาให้ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกอาหารทะเลตากแห้ง ซึ่งส่วนใหญ่ทุกคนก็รู้จักกันดี อย่างเช่นปลาตากแห้งและกุ้งแห้ง แต่ในนั้นมีของอยู่ชิ้นหนึ่ง ที่ทุกคนมุงดูกันอยู่นานครึ่งค่อนวัน ก็ยังดูไม่ออกว่าตกลงมันคืออะไรกันแน่ โจวอันชะโงกหน้าเข้าไปดู ก็รู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร นี่คือปลาหมึกกล้วยตากแห้ง ขนาดตัวค่อนข้างใหญ่ พอตากแห้งแล้วก็แบนแต๊ดแต๋ สีออกขาวอมเหลือง บนผิวยังมีคราบสีขาวบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง การที่พวกปัญญาชนหญิงไม่รู้จักก็ถือเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วของพรรค์นี้มีแค่ในทะเลเท่านั้น ในแม่น้ำลำคลองทั่วไปไม่มีทางหาตัวที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกันเจอหรอก โจวอันกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่จู่ๆ ก็หุบปากฉับ เขารู้จักของสิ่งนี้จริงๆ แต่ฐานะของเขาในตอนนี้คือ เด็กหนุ่มชาวนาอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี คนที่ไม่เคยเดินทางไกลเลยสักครั้ง จะไปรู้จักของจากท้องทะเลแบบนี้ได้อย่างไร? ดังนั้นโจวอันจึงคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ของสิ่งนี้น่าจะคล้ายๆ กับเห็ดหอมตากแห้งนะครับ ตอนนี้มันแข็งโป๊กกินไม่ได้แน่นอน กะดูแล้วคงต้องเอาไปแช่น้ำให้พองตัวก่อนถึงจะกินได้! ผมรู้สึกว่าไอ้เจ้านี่ไม่ว่าจะเอาไปผัดหรือเอาไปตุ๋น ก็น่าจะอร่อยทั้งนั้นเลย!"

พวกปัญญาชนหญิงที่อยู่ข้างๆ ฟังไปพลางก็พยักหน้าเห็นด้วยไปพลาง

"ฉันก็คิดว่าเสี่ยวอันพูดถูก ของพรรค์นี้ต้องเอาไปแช่น้ำก่อนถึงจะกินได้"

"ฮี่ๆ งั้นฉันไปตักน้ำมาแช่ไว้ก่อนนะ คืนนี้เสี่ยวอันกับต้าลี่ก็มากินข้าวที่จุดพักปัญญาชนของพวกเราด้วยกันสิ!"