บทที่ 207 โอ้โห! ต้นฉายหูพวกนี้งอกงามดีจัง!

โจวต้าลี่สบตาโจวอัน แล้วยิ้มออกมาอย่างซื่อๆ

"ฮี่ๆ อานจื่อ นายเคยบอกว่าถ้าทำเนื้อแห้ง ใช้เนื้อวัวจะอร่อยกว่าไม่ใช่เหรอ! ถึงเวลานั้นนายช่วยทำเนื้อวัวแห้งให้ฉัน แล้วส่งไปให้เสี่ยวเป้ยได้ไหม?"

โจวอันได้ยินแบบนี้ก็เข้าใจทันที ที่แท้ก็อยากทำเนื้อวัวแห้งส่งไปให้พี่เสี่ยวเป้ยนี่เอง มิน่าล่ะพี่ต้าลี่ถึงยอมควักเงินจ่าย โจวต้าลี่ ชายหนุ่มชาวตงเป่ยคนนี้ รักภรรยามากจริงๆ!

"ได้สิ! ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยทำเนื้อวัวแห้งรสหม่าล่าให้นะ!"

นอกจากโจวอันและโจวต้าลี่ที่ต้องการซื้อเนื้อวัวแล้ว พวกปัญญาชนก็อยากซื้อไปลองชิมดูบ้างเหมือนกัน ถึงแม้ราคาหนึ่งหยวนสี่เหมาต่อชั่งจะแพงไปสักหน่อย แต่ท้ายที่สุดแล้วฐานะทางการเงินของพวกเขาก็ยังพอมีกินมีใช้ การจะซื้อสักหนึ่งหรือสองชั่งเพื่อลองลิ้มชิมรสก็ยังพอไหว หวังเยว่เยว่ก็รีบเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดขึ้นว่า