บทที่ 212 นี่! นี่กำลังทำอะไรกันอยู่?!

การเดินนรกโดยปกติมักจะทำกันในตอนกลางคืน ท้ายที่สุดแล้วช่วงกลางคืนคือช่วงที่พลังหยินหนาแน่นที่สุด ตามความเชื่องมงายนั้น จำเป็นต้องเป็นเวลากลางคืนเท่านั้นถึงจะสามารถสื่อสารกับปรโลกได้

เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์จ้าว โจวอันก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนปัญญา แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงเท็จประการใด แต่อาจารย์จ้าวก็จัดเตรียมข้าวของได้ดูสมจริงสมจังทีเดียว

"พี่ชายครับ พี่แบกหินโม่แป้งอันใหญ่มาทำไมเหรอครับ? เดี๋ยวต้องใช้โม่ถั่วด้วยเหรอ?" "พี่ชาย รีบวางหินโม่ลงเถอะครับ ของมันหนักออกขนาดนั้น!"

ลูกชายของอาจารย์จ้าวหรืออาจารย์จ้าวน้อยยืนอยู่ด้านหลัง ในมือของเขาประคองหินโม่แป้งขนาดใหญ่แบบที่ใช้โม่ถั่วกันตามปกติ หินโม่ในชนบทนั้นทำมาจากหินแท้ๆ น้ำหนักของมันย่อมหนักเอาเรื่อง ต่อให้เป็นหินโม่ขนาดเล็ก ก็ต้องมีน้ำหนักหลายสิบชั่งเป็นอย่างน้อย โจวอันมองดูหินโม่ในอ้อมแขนของเขา กะดูแล้วน่าจะหนักสักหนึ่งร้อยชั่งได้ ภายในใจของโจวอันก็ฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก ไม่ใช่ว่ามาทำพิธีหรอกหรือ? แบกหินโม่แป้งอันเบ้อเร่อมาทำไมกัน? หรือว่าจะต้องมาโม่น้ำเต้าหู้ด้วยจริงๆ?

อาจารย์จ้าวน้อยเมื่อได้ยินคำถามของพวกเด็กๆ ก็ยิ้มพลางอธิบายว่า "อันนี้ไม่ได้เอาไว้โม่ถั่วหรอกครับ เดี๋ยวต้องใช้ประกอบพิธีน่ะ"