บทที่ 214 ความสามารถในการบินนี่มันแข็งแกร่งจนเหลือเชื่อ!

ดังนั้นในบ้านของป้าสะใภ้ แทบจะเกิดการโต้เถียงทะเลาะเบาะแว้งกันทุกวัน บางครั้งถ้าอารมณ์ขึ้นก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตีกันเลยทีเดียว มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ตบตีกันอย่างดุเดือด เฉิงเอ้อร์ยาถึงกับเอาของแข็งทุ่มใส่หัวหวังชุ่ยเฟินจนแตก เกือบจะเจาะกะโหลกเปิดออกมา ต้องรีบพาส่งสถานีอนามัยกันจลาจล นอกจากตัวคนจะบาดเจ็บแล้ว ยังต้องเสียเงินค่ารักษาไปไม่น้อยเลย ชาวบ้านแทบจะรู้กันทั้งหมู่บ้านว่าแม่ผัวลูกสะใภ้คู่นี้ไม่ถูกกัน วันๆ ไม่ทะเลาะก็ตบตีกัน สถานการณ์ในบ้านของพวกเขาที่เป็นอยู่ตอนนี้ โจวอันรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ไม่เสียแรงที่เขาวางแผนไว้อย่างรอบคอบ เพื่อให้เฉิงเอ้อร์ยาได้แต่งเข้าบ้านป้าสะใภ้ โจวอันมีลางสังเหรณ์ว่า การที่พวกเขาทะเลาะกันเช้าเย็นแบบนี้ ความขัดแย้งจะยิ่งสะสมลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ วันข้างหน้าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่นอน ตราบใดที่ครอบครัวของป้าสะใภ้อยู่กันอย่างไม่มีความสุข โจวอันก็รู้สึกสบายใจ!

สถานที่ที่ไปในครั้งนี้ เป็นภูเขาที่ค่อนข้างไกล ซึ่งโจวอันเองก็ยังไม่เคยมามาก่อน เขาเพียงแต่เคยดูจากแผนที่จิตสำนึก พบว่าสถานที่แห่งนั้นถือว่าไม่เลวเลย มีจุดสีแดงปรากฏอยู่มากมาย กะดูแล้วน่าจะมีของป่าอยู่ไม่น้อย อีกทั้งภูเขาลูกนั้นอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้าน จึงมีโอกาสที่จะล่าสัตว์ขนาดใหญ่ได้ แม้สถานที่แห่งนี้จะดี แต่การเดินเท้าไปนั้นไกลมากจริงๆ โจวอันและพี่ต้าลี่จัดว่าเป็นคนที่ฝีเท้าเร็วอยู่แล้ว ยังต้องใช้เวลาเดินเกือบสองชั่วโมงถึงจะไปถึง ไปกลับก็ปาเข้าไปสี่ชั่วโมงแล้ว แต่โชคดีที่วันนี้พวกน้องๆ อยู่บ้าน โจวอันไม่ต้องรีบกลับไปทำมื้อเที่ยง ต่อให้ตระเวนอยู่บนเขาทั้งวันก็ไม่มีปัญหา

"เฮ้อ! ในที่สุดก็ใกล้จะถึงแล้ว เดี๋ยวพวกเราเดินเข้าไปข้างในอีกหน่อย ตรงนั้นมีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่"

โจวต้าลี่เอามือค้ำเอว พลางพักเหนื่อยแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "อานจื่อ นายบอกว่านายไม่เคยมาที่นี่ไม่ใช่เหรอ? แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าข้างหน้ามีสระน้ำล่ะ?"

โจวอันได้ยินแบบนี้ ก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดพลาดไปแล้ว จึงเกาหัวแล้วเริ่มหาทางอธิบาย "เอ่อ... ผมก็ฟังคนอื่นเขาเล่ามาน่ะครับ บอกว่าแถวนี้มีสระน้ำอยู่ เดี๋ยวพวกเราลองหาดูว่ามีจริงไหม"