บทที่ 228 ไชโย! จะได้ไปต้าเหลียนแล้ว!

ถ้าที่บ้านมีแค่โจวอันคนเดียว เขาจะไปไหนก็ย่อมได้ทั้งนั้น แต่ที่บ้านเขามีน้องๆ ตั้งหลายคน โดยเฉพาะน้องสาวทั้งสองคนที่ตอนนี้เพิ่งจะอายุเต็มสองขวบ การพาน้องชายหกคนและน้องสาวสองคนเดินทางไกลไปด้วยกัน มีเรื่องยุ่งยากที่ต้องนำมาพิจารณามากเกินไป อย่างแรกแค่เรื่องนั่งรถไฟ ก็มีปัญหาใหญ่มากแล้ว รถไฟขบวนเขียวจากเทือกเขาฉางไป๋ไปถึงต้าเหลียน นั่งทีหนึ่งก็กินเวลาทั้งวัน ประมาณยี่สิบกว่าชั่วโมง โจวอันในชาติที่แล้วก็เคยนั่งรถไฟขบวนเขียวยี่สิบกว่าชั่วโมงเหมือนกัน เพราะขัดสนเงินทอง เลยซื้อตั๋วที่นั่งแบบแข็ง การนั่งที่นั่งแบบแข็งยี่สิบกว่าชั่วโมง ประสบการณ์นั้นเรียกได้ว่าฝังใจจำไม่รู้ลืมเลยทีเดียว! ตอนแรกๆ ที่นั่งก็ยังรู้สึกสนุกดี ได้มองดูทิวทัศน์ข้างทาง พอนั่งไปได้หลายชั่วโมง ร่างกายก็เริ่มทรมาน จนไม่มีกะจิตกะใจจะมองทิวทัศน์แล้ว ตู้โดยสารแบบที่นั่งแข็งนั้นแออัดมาก แถมยังต้องนั่งหลังตรงแหน่วไปตลอด ไม่สามารถยืดแข้งยืดขาได้เลย จะได้ขยับร่างกายบ้างก็แค่ตอนลุกไปเข้าห้องน้ำเท่านั้น

หลังจากที่โจวอันนั่งรถไฟขบวนนั้น ท้องของเขาก็ป่องเบ้อเริ่ม ไม่ใช่เพราะกินของบนรถไฟเยอะเกินไป แต่เป็นเพราะรถไฟโคลงเคลงไปมา ทำให้เกิดอาการท้องอืด ความรู้สึกนั้นมันช่างทรมานสุดๆ! ไม่เพียงเท่านั้น เนื่องจากท่อนล่างไม่ค่อยได้ขยับเขยื้อน เท้าของเขาจึงบวมเป่ง บวมจนเหมือนหมั่นโถว ก่อนขึ้นรถไฟรองเท้ายังหลวมสบายอยู่เลย พอตอนลงจากรถ เขากลับรู้สึกว่ารองเท้ารัดเท้าจนแน่นเปรี๊ยะ ถ้าจะต้องพาน้องๆ เดินทางไกลไปด้วยกัน ตัวเขาและน้องชายที่โตหน่อยยังพอนั่งที่นั่งแบบแข็งได้ แต่น้องชายคนเล็กกับน้องสาวสองคน โจวอันทำใจปล่อยให้พวกเขาลำบากขนาดนั้นไม่ลงจริงๆ

ถึงแม้ตอนนี้โจวอันจะไม่ขาดแคลนเงินทอง และสามารถรับราคาตั๋วตู้นอนได้สบายๆ แต่ในยุคสมัยนี้ ตั๋วตู้นอนไม่ใช่ของที่คนธรรมดาจะสามารถหาซื้อได้! ในยุคนี้ตั๋วตู้นอนมีน้อยมาก ต้องมีเส้นสายถึงจะหามาได้ โจวอันมีเงินในกระเป๋า แต่ไม่มีเส้นสาย แล้วจะไปหาตั๋วตู้นอนมาจากไหนล่ะ! แถมพอไปถึงต้าเหลียนแล้วจะไปพักที่ไหนล่ะ? บ้านพี่เสี่ยวเป้ยจะรับไหวหรือ? โจวอันคิดว่าคงจะไม่ไหวแน่ ท้ายที่สุดแล้วตัวเขารวมกับพวกน้องๆ ก็ปาเข้าไปตั้ง 9 คนแล้ว! ในสถานการณ์แบบนี้ก็คงต้องพักที่โรงแรมเกสต์เฮาส์เท่านั้น ในยุคสมัยนี้โรงแรมก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าพักกันได้ง่ายๆ การจะเข้าพักในโรงแรมต่างถิ่น นอกจากจะต้องมีจดหมายแนะนำตัวที่ออกโดยคอมมูนแล้ว ยังต้องมีคูปองที่พักอีกด้วย โจวอันจะไปหาคูปองที่พักมาจากไหนล่ะ? แถมคนตั้งเยอะตั้งแยะ คงต้องเปิดตั้งหลายห้องเลยนะ! ปัญหาเรื่องที่พักก็แก้ไขได้ยากมาก โจวอันรู้สึกว่าเป็นเรื่องรับมือยากจริงๆ ดังนั้นก่อนหน้านี้เขาจึงไม่ได้ตั้งใจจะไปร่วมงานแต่งของพี่ต้าลี่และพี่เสี่ยวเป้ยที่ต้าเหลียน โจวอันกำลังจะอธิบายเหตุผลให้พวกน้องชายฟัง เพื่อบอกพวกเขาว่าไปไม่ได้จริงๆ และให้พวกเขาอย่าเศร้าใจไปเลย

ในขณะที่โจวอันกำลังเตรียมจะอ้าปากพูด น้องเจ็ดโจวรุ่ยก็วิ่งดุ๊กดิ๊กมาอยู่ข้างๆ แล้วยื่นริมฝีปากมาจุ๊บที่แก้มของเขาทันที

"จุ๊บ! พี่ใหญ่ดีที่สุดเลย! พี่จะพาพวกเราออกไปเที่ยวจริงๆ เหรอครับ? เสี่ยวรุ่ยชอบพี่ใหญ่ที่สุดเลย!"