บทที่ 297 หนีตินคือตัวอะไรเหรอ? ใช่ปลาไหลหรือเปล่า?

ในมิติของโจวอันตอนนี้มีปูซัวจื่อเซี่ยเยอะมากแล้ว เพราะคราวก่อนที่ริมทะเลเขาจับมาจนหน่ำใจ ทว่าปูทะเลนั้นยังมีน้อยอยู่ มีแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น โจวอันจึงอยากจะเข้าไปในป่าชายเลนเพื่อจับปูทะเลเพิ่มอีกสักหน่อยเพื่อตุนไว้ในมิติ ความจริงถ้าเทียบกับปูซัวจื่อเซี่ยแล้ว เขาก็ชอบกินปูทะเลมากกว่า

เนื้อของปูทะเลจะหนาแน่นและยืดหยุ่นกว่า โดยเฉพาะกรรเชียงปูตัวเมียที่มีไข่ปูอัดแน่นเนียนละเอียด การได้กินปูทะเลถือเป็นความสุขอย่างหนึ่งจริงๆ "ได้เลย! งั้นช่วงบ่ายพวกเราไปป่าชายเลนกัน! เสี่ยวฝู เสี่ยวกัง พวกนายอยากไปไหม?"

ความจริงโจวอันแทบไม่ต้องถามเลย พวกน้องๆ น่ะร่าเริงและชอบขยับเขยื้อนจะตาย มีหรือจะปฏิเสธโอกาสที่จะได้ออกไปเล่นข้างนอก หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ หลิวเจี้ยน โจวอัน และน้องชายคนโตอีกหลายคนก็มุ่งหน้าไปยังป่าชายเลน

"ฮี่ๆ เมื่อก่อนเคยแต่จับสัตว์ทะเลตามหาดทราย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมมาป่าชายเลน!" โจวอันเพิ่งเคยมาป่าชายเลนเป็นครั้งแรก พอเข้าไปในป่าชายเลน รองเท้าก็เปื้อนเขอะขะในพริบตา ในป่าชายเลนแห่งนี้ไม่ใช่ดินปนทรายแบบชายหาด แต่เป็นดินเลนที่แฉะและเหลวเป๋ว

"พี่ใหญ่ พี่ว่าวันนี้พวกเราจะจับปูทะเลได้กี่ตัวเหรอครับ?" โจวกังกระโดดโลดเต้นตามหลังมา ดวงตาเป็นประกายวับ