บทที่ 300 หมาทะเล? บนเกาะร้างแบบนี้ยังมีหมาอยู่อีกเหรอ?

หลิวเจี้ยนเดาะลิ้น พลางทอดถอนใจไม่หยุด "เมื่อก่อนมองมาจากหมู่บ้านเก๋อลี่ เห็นเท่าขนาดเล็บมือ พอมาดูใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่าเกาะนี้มันไม่เล็กเลยนะเนี่ย!"

หลินสุ่ยเกินพยักหน้า แล้วพูดต่อว่า "แหงล่ะสิ เกาะนี้มองดูเผินๆ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ถ้าให้เดินวนรอบเกาะ ต่อให้เป็นคนเดินเร็วก็ยังต้องใช้เวลาค่อนวันเชียวนะ!"

ใบเรือค่อยๆ ถูกลดระดับลง เรือไม้แล่นเอื่อยๆ เข้าหาฝั่งด้วยแรงเฉื่อย ท้องเรือเสียดสีกับทรายในเขตน้ำตื้นจนเกิดเสียงดังสวบสาบเบาๆ เมื่อตัวเรือจอดสนิทอยู่ตรงซอกโขดหิน หลินสุ่ยเกินก็กระโดดลงไปเป็นคนแรก โจวอันและหลิวเจี้ยนก็ลงเรือตามไป ทันทีที่ลงจากเรือ หลิวเจี้ยนก็วิ่งพุ่งออกไปราวกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เท้าเพิ่งแตะเกาะก็ร้องตะโกนลั่น "ทรายที่นี่ละเอียดกว่าหมู่บ้านเราอีก! เหยียบแล้วนุ่มเท้าสบายสุดๆ!"

"เสี่ยวเจี้ยน ช้าๆ หน่อย! จะรีบไปไหนเนี่ย!”

“อย่าเพิ่งวิ่งไปทั่ว!" หลินสุ่ยเกินตะโกนไล่หลังมา "ขนของลงมาก่อน สร้างเพิงพักชั่วคราวให้เสร็จแล้วค่อยว่ากัน!"