บทที่ 338 วันนี้กะจะสะสมทรายทองคำให้ได้ครึ่งขวด!

จนกระทั่งมีครั้งหนึ่งที่เขาไปซุ่มล่าสัตว์ตอนกลางคืนในป่า เฝ้าจนถึงช่วงหลังเที่ยงคืนหนังตาก็แทบจะปิดเข้าหากันอยู่แล้ว เขาเลยลองกินไปเม็ดหนึ่งด้วยความอยากรู้ ผลปรากฏว่ารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น ความง่วงและความเหนื่อยล้าปลิวหายไปจนหมดสิ้น ทั้งตัวรู้สึกเบาสบาย ถึงขั้นรู้สึกว่าแขนขามีเรี่ยวแรงและคล่องแคล่วขึ้นด้วยซ้ำ ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ยาสิ่งเสินนี่มันคือของสวรรค์ประทานสำหรับพรานป่าชัดๆ พอกินเข้าไปหนึ่งเม็ด ภายใน 24 ชั่วโมงจะไม่มีอาการง่วงนอนเลยแม้แต่น้อย ร่างกายจะเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน สัตว์ป่าส่วนใหญ่มักจะหลบซ่อนตัวในตอนกลางวันและออกหากินในตอนกลางคืน ถ้าอยากจะจับของมีราคา ก็ต้องอดนอนเฝ้า พอมียาตัวนี้ ต่อให้ไม่นอนก็เหมือนฉีดเลือดไก่เข้าไป แขนขายังว่องไวกว่าปกติเสียอีก น่าเสียดายที่ยาถาดที่แล้วกินหมดไปตั้งนานแล้ว เดิมทีเขากะจะเปิดกล่องสุ่มลองเสี่ยงดวงดูอีกรอบ แต่การจะเปิดได้ของแบบเดิมมันยากมาก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ซื้อยาสิ่งเสินอีกเลย

โจวอันเปิดร้านค้าระบบขึ้นมา และเจอยาสิ่งเสินในหมวดหมู่กล่องสุ่มแบบเจาะจง กล่องหนึ่งมี 10 เม็ด ราคา 2,000 แต้ม "ถือว่าไม่แพง" โจวอันพึมพำ ก่อนจะกดซื้อ

ตัวเลขแต้มบนม่านแสงลดลง ขวดหยกใบเล็กก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา พอดึงจุกออก กลิ่นหอมเย็นๆ ของยาก็โชยออกมา โจวอันเทยาเม็ดกลมปิ๊กออกมาหนึ่งเม็ด แล้วโยนเข้าปากทันที ยาละลายในปากทันทีที่สัมผัส กลิ่นหอมเย็นๆ ไหลลื่นลงคอ ซึมซาบไปทั่วร่างกายในพริบตา หัวที่รู้สึกหนักอึ้งเมื่อครู่ ก็กลับมาปลอดโปร่งในทันที หนังตาไม่หนักแล้ว ความเหนื่อยล้าตามร่างกายก็มลายหายไปจนหมดสิ้น โจวอันลองขยับข้อมือดู รู้สึกว่าทั้งตัวมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ถึงขั้นอยากจะลุกขึ้นมารำมวยสักชุดเลยทีเดียว

"ฮี่ๆ สรรพคุณยานี่มันสุดยอดจริงๆ!" เขาฉีกยิ้มกว้าง หันกลับไปเฝ้าอินทรีทองบนคอนต่อไป

ตอนเช้าตรู่ ขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวเรื่อๆ ท้องฟ้าเริ่มสว่างเป็นสีฟ้าอ่อนๆ โจวด้าหลี่ลุกพรวดขึ้นมาจากที่นอนหญ้าแห้ง ขยี้ตาเห็นโจวอันกำลังนั่งยองๆ เติมฟืนอยู่ข้างกองไฟ แผ่นแป้งข้าวโพดที่ย่างอยู่บนไฟ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นน่ากิน