บทที่ 340 ทรายทองคำสิบกรัม! เงินเดือนสองเดือน!

ตามแรงสั่นสะเทือนของโต๊ะร่อนแร่ ทรายก็ค่อยๆ กระจายตัวในกระแสน้ำ เม็ดทรายหยาบถูกกระแสน้ำพัดพาขวางไป ไหลลื่นลงไปตามพื้นโต๊ะที่ลาดเอียง ไม่นานก็ร่วงลงสู่ถังรับทรายที่ปลายโต๊ะ ส่วนทรายทองคำที่หนักกว่าทรายทั่วไปมาก กลับดูราวกับถูกลวดลายบนพื้นโต๊ะดูดติดไว้ ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนช้าๆ ที่ส่วนหน้า มันค่อยๆ ตกตะกอนลงมาทีละนิด และค่อยๆ รวมตัวกันที่ก้นร่องสลัก กลายเป็นจุดสว่างสีทองอร่ามหย่อมเล็กๆ

โจวอันนั่งยองๆ ดูอยู่ข้างๆ เป็นเวลานาน ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ เมื่อก่อนตอนใช้จานร่อนทองร่อนทรายทองคำ ไม่เพียงแต่ต้องโก่งโค้งงอตัวออกแรงแกว่ง ยังต้องคอยกังวลว่าจะทำทรายทองคำเม็ดละเอียดหลุดรอดไป ร่อนไปแค่ครึ่งชั่วโมงก็เหนื่อยจนปวดแขนไปหมด แต่เครื่องจักรนี้ไม่เหมือนกัน แค่เติมทรายลงไปในรางป้อนแร่ก็พอ งานที่เหลือมันจัดการเองทั้งหมด ไม่ต้องมาคอยกังวลเรื่องระดับน้ำและความถี่ในการสั่นสะเทือนเลย

"มีเครื่องจักรนี่มันดีจริงๆ ในที่สุดก็ปลดแอกสองมือได้เสียที!" เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา ความอยากรู้อยากเห็นในใจกลายเป็นความประหลาดใจอย่างสิ้นเชิง มีของล้ำค่าชิ้นนี้อยู่ ต่อไปการร่อนทองก็เบาแรงไปได้เยอะ เขาคิดไปพลาง ก็ตักทรายขึ้นมาอีกพลั่วไปพลาง อุปกรณ์ร่อนทองทำงานเต็มกำลัง

เวลาในมิติราวกับผ่านไปเร็วเป็นพิเศษ โจวอันนั่งยองๆ อยู่ข้างโต๊ะร่อนแร่ มองดูทรายแม่น้ำระลอกแล้วระลอกเล่าถูกจัดการจนสะอาด ตาชั่งเล็กๆ ในมือก็ชั่งน้ำหนักทรายทองคำที่เพิ่งรวบรวมมาได้ เขายืดตัวขึ้นมองนาฬิกาแขวนผนังในมิติ ไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้ว

"ประสิทธิภาพนี่มันสุดยอดจริงๆ!" โจวอันหยิบขวดแก้วที่บรรจุทรายทองคำขึ้นมาเขย่า ทรายทองคำข้างในส่งเสียงกระทบกันดังแกรกกรากเบาๆ ในเวลาหนึ่งชั่วโมง โต๊ะร่อนแร่ตัวนี้จัดการทรายแม่น้ำไปได้ถึงสามร้อยชั่ง ทรายทองคำที่ร่อนออกมาได้ในท้ายที่สุด เมื่อชั่งดูแล้วกลับมีมากถึงประมาณสิบกรัม ในใจเขาคิดคำนวณอย่างเบิกบาน พึมพำกับตัวเองว่า "ทรายทองคำสิบกรัม มีมูลค่าประมาณเจ็ดสิบหยวนเลยนะ! นี่มันเท่ากับเงินเดือนเกือบสองเดือนของคนงานในโรงงานเลย การร่อนทองนี่มันทำกำไรได้ดีจริงๆ!"