บทที่ 342 โอ้โห! นายไปเอาตัวอะไรมาเนี่ย?

โจวด้าหลี่เพิ่งเคยเห็นการร่อนทองในแม่น้ำที่แห้งขอดเป็นครั้งแรก เขาเกาหัวอย่างงุนงง "การร่อนทองเราต้องไปทำริมน้ำไม่ใช่เหรอ? ไม่มีน้ำแล้วจะร่อนทรายยังไงล่ะ?"

"พี่ดูตรงนั้นสิ" โจวอันชี้ไปที่หลุมน้ำสองฝั่งแม่น้ำ แล้วพูดต่อ "ในหลุมนั่นมีน้ำอยู่ พอใช้ได้แล้วล่ะ การร่อนทองเราพึ่งพาทรายทองคำในทราย ไม่จำเป็นต้องร่อนในน้ำไหลเสมอไปหรอกครับ"

โจวด้าหลี่มองดูความมั่นใจของโจวอัน ความสงสัยในใจก็ลดลงไปกว่าครึ่ง "ได้! ฟังนายแล้วกัน!"

โจวด้าหลี่วางคอนนกอินทรีลงบนพื้น แล้วหยิบเครื่องมือร่อนทองออกมา "ในเมื่ออันจื่อบอกว่ามี งั้นพี่ก็จะเริ่มลุยแล้วนะ!" เขาถกแขนเสื้อขึ้น สายตากวาดมองไปรอบๆ ทางน้ำ "งั้นเราเริ่มลงมือกันเลยไหม? จะเริ่มร่อนจากตรงไหนก่อนดีล่ะ?"

โจวอันก้มหน้ามองแผนที่จิตสำนึกในหัว เห็นว่ากลุ่มจุดแสงสีทองตรงช่วงกลางแม่น้ำนั้นหนาแน่นที่สุด จึงยกมือชี้ไปทางนั้น "พี่ด้าหลี่ เราไปลองตรงนั้นกันเถอะ ดูทรายทับถมกันหนาดี ไม่แน่อาจจะมีลุ้นนะครับ"