บทที่ 354 "สุ่ยโก่ว" ไม่ใช่หมานะ!

ท้ายที่สุดแล้วของอย่างเห็ด ไม่ว่าจะเอาไปทำอะไรก็อร่อยไปหมด รอจนถึงหน้าหนาวมาล้อมวงกินหม้อไฟ เอาเห็ดไปลวกกินก็ถือว่าสุดยอดเหมือนกัน

ตอนที่โจวอันและเฮยเป้ากลับมาถึงแคมป์ ก็เป็นเวลาประมาณบ่ายสองโมงกว่าแล้ว ร่างกำยำของโจวด้าหลี่กำลังเดินวนเวียนไปมาอยู่รอบกองไฟด้วยความร้อนรน วินาทีที่เห็นโจวอัน เขาก็พุ่งพรวดเข้ามาหาประหนึ่งถูกไฟลวก น้ำเสียงร้อนรน

"อันจื่อ! ในที่สุดนายก็กลับมาสักที! นายหายไปไหนมาเนี่ย? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เดิมทีเขาเป็นคนเสียงดังฟังชัดอยู่แล้ว ตอนนี้ยังแฝงไปด้วยความร้อนใจ ทำเอาหูของโจวอันดังอื้ออึงไปหมด

"นายหายไปตั้งสองสามชั่วโมงแล้วนะ! พี่เห็นว่าบ่ายคล้อยแล้ว ก็เลยตะโกนเรียกอยู่แถวนี้ตั้งเจ็ดแปดครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ เข้าไปหาในป่าลึกตั้งสามรอบ หาเท่ายังไงก็หานายไม่เจอ!"