บทที่ 385 นี่ถือว่าช่วยผมได้มากเลยครับ!

พี่ชายสวมเสื้อกางเกงผ้าฝ้ายสีเทาได้ยินโจวอันถามแบบนั้น ตอนแรกก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้ายิ้มออกมา

เสียงยิ้มนั้นแฝงไปด้วยการถล่อมตัวเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปเกาหลังศีรษะ

"น้องชายคนนี้ซื่อตรงจริงๆ แต่ฉันขอพูดตรงๆ นะ ฉันน่ะไม่ได้ศึกษาวงการโบราณวัตถุมามากนักหรอก ไม่นับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญอะไร"

"ที่พอดูออกว่าภาพนั่นเป็นของปลอม ก็เพราะเมื่อก่อนเคยอาศัยทางนี้หาข้าวกิน เคยตามคนอื่นไปทำพวกภาพวาดเขียนตัวอักษรของเลียนแบบอยู่พักหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจอะไรหรอกนะ ต่อมาก็ไม่ได้ทำแล้ว"

"เพราะงั้นฉันเลยพอจะรู้เล่ห์เหลี่ยมการทำให้ดูเก่า หรือจุดบกพร่องของภาพวาดเลียนแบบมากกว่าคนอื่นนิดหน่อย แต่ก็จำกัดอยู่แค่เรื่องภาพวาดเขียนตัวอักษรเท่านั้นนะ ส่วนพวกเหรียญทองแดงหรือเครื่องหยกที่วางอยู่บนแผงนั่น ฉันแยกแยะจริงปลอมไม่เป็นจริงๆ"