บทที่ 388 ที่แท้เป็นของจากหลายร้อยปีก่อน!

เมื่อโจวอันเดินเข้าไปใกล้ เขาก็จ้องมองชามใบเก่าในมือของคุณป้าอย่างตั้งใจ

ชามใบนั้นดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลย ผิวเครื่องเคลือบดูมัวหมองเป็นสีเทา ไม่สว่างสดใสเหมือนชามใบใหม่ที่ขายในสหกรณ์ บนตัวชามวาดลวดลายชิงฮว เป็นรูปดอกบัวพันเกี่ยวกัน เพียงแต่ผ่านกาลเวลามานานเกินไป สีน้ำเงินจึงซีดจางจนดูเลือนลาง

ขอบกลีบดอกไม้ถูกขัดถูจนมัว เหมือนมีฝุ่นบางๆ ปกคลุมอยู่ ขอบชามยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีรอยบิ่นเป็นรูเล็กๆ อยู่หลายจุด โจวอันใจสั่นวูบ แอบกระตุ้นดวงตาทองคำอันพิเศษคู่นั้นขึ้นมาอย่างเงียบๆ

เพียงแค่จดจ่อมองไปที่โบราณวัตถุ ก็จะมีตัวอักษรเด้งขึ้นมาบอกเล่าถึงภูมิหลังของสิ่งนั้นอย่างชัดเจน ตอนนี้เขากำลังจ้องมองชามใบนี้ เพียงครู่เดียวตรงหน้าก็มีตัวอักษรสีทองอ่อนๆ ลอยขึ้นมา ไหลลงมาเป็นแถวๆ

เขาอ่านไปทีละตัวอักษร ในใจก็เต้นระทึก ชามใบเก่าที่ดูธรรมดาใบนี้ ที่แท้มาจากสมัยราชวงศ์หมิงงั้นเหรอ? เป็นของจากเมื่อหลายร้อยปีก่อนจริงๆ ด้วย!