บทที่ 422 ดีกว่าช่วงชีวิตที่ขมขื่นก่อนเกิดใหม่ตั้งเยอะ!

หลังจากเปิดกล่องสุ่มได้เจ้ากุ้งเครย์ฟิชนี้มา โจวอันก็เบิกบานใจเป็นที่สุด

ตั้งแต่เขาได้เกิดใหม่กลับมา ก็ไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติของกุ้งเครย์ฟิชผัดซอสหม่าล่าอีกเลย พอนึกถึงรสชาติของกุ้งเครย์ฟิชผัดซอสหม่าล่า โจวอันก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงท้องไปอึกใหญ่

เขาจำได้ว่าชาติก่อนตอนที่กินกุ้งเครย์ฟิชผัดซอสหม่าล่าครั้งแรก คือตอนที่ไปนั่งกินที่แผงลอยในตลาดโต้รุ่ง กุ้งเครย์ฟิชสีแดงฉานเต็มกะละมังใหญ่ ไอร้อนพัดพาเอากลิ่นหอมของพริกหอมและพริกแห้งมุดเข้าสู่รูจมูกโดยตรง เนื้อกุ้งที่เคี้ยวเด้งสู้ฟัน ชุ่มไปด้วยน้ำซอสรสชาติทั้งชาทั้งเผ็ด

เผ็ดชาจนริมฝีปากสั่นระริกเบาๆ ความเผ็ดทำเอาเขาต้องสูดปากเสียงดังซีดซาด แต่ทว่ามือกลับไม่ได้หยุดชะงักเลยสักนิด แกะเปลือกตัวนี้เสร็จก็รีบคว้าตัวถัดไปมากินต่อทันที เผ็ดจนเหงื่อท่วมหัวก็ยังไม่ตัดใจหยุดกิน ความรู้สึกสะใจในตอนนั้น พอนึกถึงในตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าได้อารมณ์สุนทรีอยู่เลย

แต่ทว่าของสิ่งนี้ในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือยุคหกศูนย์ ไม่มีใครเขากินกันหรอก และยังหาดูได้ยากยิ่งนัก เขาเคยได้ยินคนพูดกันว่า กุ้งเครย์ฟิชไม่ได้เป็นสัตว์ท้องถิ่นของประเทศจีนของเรา มันถูกนำเข้ามาจากต่างประเทศในปี 1929 โดยเริ่มมาปักหลักครั้งแรกที่หนานจิง