บทที่ 428 เหมยฉิว พวกเราไปตามหาตัวถัดไปกันเถอะ!

โจวอันมุดหลบอยู่หลังต้นสนอันหนาบึกบึน เศษหิมะขนาดเล็กถูกสายลมพัดปลิวมาปะทะใบหน้า แต่ทว่าในใจเขาไม่มีความรู้สึกที่จะไปสนใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย

ใบหูทั้งสองข้างตั้งชันขึ้นสูง สายตาจับจ้องเขม็งไปที่ปากถ้ำทึบสีดำมะเมื่อมที่อยู่ไม่ไกลอย่างเอาเป็นเอาตาย

ระเบิดน้ำตาถูกขว้างเข้าไปในถ้ำ กลิ่นอายอันแสบร้อนสำลักชวนไอในส่วนนั้น พริบตาเดียวก็อบอวลไปทั่วทั้งถ้ำทึบ

หมีตัวนี้ย่อมไม่สามารถปักหลักหลบซ่อนอยู่ด้านในได้อีกต่อไปแล้ว

เป็นอย่างที่คาดไว้ ในถ้ำพลันมีเสียงเคลื่อนไหวแว่วตามออกมาอย่างรวดเร็ว