บทที่ 53 โดนแล้วๆ! ฉันยิงโดนแล้ว!

โจวอันหัวใจเต้นแรง สายตาจ้องเขม็งไปที่เงาสีดำนั้น น่าเสียดายที่หมีป่าตัวนั้นอยู่ห่างจากจุดที่โจวอันอยู่พอสมควร จึงไม่อยู่ในระยะยิง โจวอันกลัวว่าหมีตัวนี้จะเตลิดหนีไปทางอื่น แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ไม่กล้าลงจากต้นไม้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที โจวอันก็หันไปมองเฮยเป้าที่กำลังเบื่อหน่ายอยู่ข้างๆ

"เฮยเป้า เจ้านายมีภารกิจสำคัญจะมอบหมายให้แกทำแล้ว!"

[ภารกิจอะไรเหรอ? เจ้านาย]

โจวอันชี้นิ้วไปทางหมีป่า แล้วกระซิบเสียงเบา "หมีตัวนั้นเอาแต่อยู่ตรงนู้นไม่ยอมเดินมาทางนี้เลย แกช่วยไปล่อมันมาหน่อยได้ไหม?"

เฮยเป้าทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว มันแกว่งหางไปมาเตรียมตัวลงจากต้นไม้ [ชิ ชอบใช้ให้ฉันทำงานอันอันตรายๆ แบบนี้อยู่เรื่อย เจ้านายไม่รักฉันแล้วแน่ๆ เลย!]

โจวอันลูบหัวสีดำเล็กๆ ของเฮยเป้า แล้วพูดว่า "จะไม่รักแกได้ยังไงล่ะ แกก็อย่าเข้าไปใกล้มากนัก รักษาระยะห่างให้ปลอดภัย แค่หลอกล่อให้มันตามมาก็พอแล้ว!"

สาเหตุที่โจวอันกล้าส่งเฮยเป้าลงไป ก็เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งมีชีวิตอย่างแมวมีความปราดเปรียวว่องไวกว่าหมีมาก ขอแค่รักษาระยะห่างไว้ ก็จะไม่มีอันตรายร้ายแรงอะไร หลังจากเฮยเป้าลงจากต้นไม้ มันก็มุ่งหน้าไปหาหมีดำ พออยู่ห่างจากหมีดำประมาณยี่สิบกว่าเมตร เฮยเป้าก็เริ่มดัดเสียง ร้องเหมียวๆ ออกมา

พอหมีดำตัวนั้นได้ยินเสียงแมวร้องดังขึ้นมาในป่าอย่างกะทันหัน มันก็เอียงคอหันมองไปรอบๆ และในไม่ช้าก็สังเกตเห็นเฮยเป้า หมีป่าเป็นสัตว์กินพืชและสัตว์อย่างแท้จริง มันกินได้ทั้งพืชและถั่ว รวมถึงปลาและแมลง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กบางชนิดก็อยู่ในเมนูของมันเช่นกัน อย่างเช่นหนูและกระต่ายป่า สิ่งมีชีวิตอย่างแมวเอง ก็อยู่ในเมนูอาหารของหมีป่าด้วย

หมีดำตัวนี้ดูสนใจเฮยเป้าอย่างเห็นได้ชัด แต่มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่เฮยเป้าโดยตรง มันกลับผ่อนฝีเท้าลง แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเฮยเป้าอย่างช้าๆ เห็นได้ชัดว่ามันตั้งใจจะย่องเข้าไปใกล้ๆ แล้วค่อยจู่โจมแบบสายฟ้าแลบ โจวอันยืนอยู่บนยอดไม้ มองเห็นสถานการณ์เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน

"ให้ตายเถอะ หมีดำตัวนี้มันฉลาดเป็นบ้า!"

หมีดำเป็นสัตว์ที่มีไอคิวค่อนข้างสูง เมื่อก่อนโจวอันเคยฟังคนเล่าเรื่องหมีดำลงเขามาเหมือนกัน เวลาหมีดำลงเขา มันจะยืนขึ้นด้วยสองขาหลัง แล้วโบกมือให้คนจากระยะไกล พอหมีตัวใหญ่ยืนขึ้นแล้วโบกมือ มองจากไกลๆ ก็ดูคล้ายกับคน มันใช้วิธีนี้ในการหลอกล่อคนให้เข้าไปหา

เจ้าเฮยเป้าเองก็ฉลาดหลักแหลมไม่เบา พอเห็นว่าหมีดำกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ มันก็ค่อยๆ เดินถอยร่นไปทางโจวอัน ทั้งสองฝ่ายต่างดูเชิงกันไปมา ในที่สุดเฮยเป้าก็ล่อหมีดำเข้ามาในระยะยิงของโจวอันได้สำเร็จ ตอนนี้โจวอันกำหน้าไม้ในมือแน่น คอยจ้องหาจังหวะที่เหมาะสมที่สุด

หมีดำตัวนี้หนังหนามาก ไม่เหมือนเหยื่อตัวอื่นๆ ถ้าไม่ยิงโดนจุดตาย หมีดำตัวนี้มีโอกาสหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน โจวอันยังไม่ทันได้ลงมือ หมีดำก็หมดความอดทนเสียแล้ว พอหมีดำเห็นว่าแมวตัวนี้เอาแต่เดินหนีไม่ยอมหยุดพัก มันก็เลยเลิกย่องแล้วพุ่งเข้าใส่ดื้อๆ

หมีดำกระโจนเข้าตะครุบทันที แต่เฮยเป้าก็หลบหลีกได้อย่างง่ายดาย พอเห็นว่าหมีดำเอาจริง เฮยเป้าก็เล็งต้นไม้ข้างๆ แล้วรีบปีนขึ้นไปทันที แน่นอนว่าหมีดำไม่ยอมปล่อยให้แมวอ้วนที่มาจ่อถึงปากหลุดรอดไปได้ มันจึงปีนตามขึ้นต้นไม้ไปติดๆ

หมีดำดูรูปร่างเทอะทะเหมือนจะไม่เหมาะกับการปีนต้นไม้ แต่ความจริงแล้วมันปีนต้นไม้เก่งมากเลยล่ะ พอเห็นหมีดำปีนสูงขึ้นเรื่อยๆ เฮยเป้าก็ร้องเหมียวๆ ออกมาด้วยความร้อนรน

[เจ้านาย! มัวรออะไรอยู่อีกล่ะ? หมีดำมันจะงับก้นฉันอยู่แล้วนะ!]

ทันทีที่เฮยเป้าพูดจบ ลูกดอกในมือของโจวอันก็พุ่งแหวกอากาศออกไป ลูกดอกดอกนี้เสียบทะลุแผ่นหลังฝั่งซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจของหมีดำพอดิบพอดี ลูกดอกดอกนี้ต้องทำลายหัวใจมันจนเละเทะอย่างแน่นอน ตอนที่หมีดำกำลังปีนต้นไม้ ถือเป็นเป้าหมายชั้นเลิศในการยิง การเคลื่อนไหวตอนปีนต้นไม้ไม่ได้รุนแรงมากนัก โอกาสยิงพลาดจึงมีน้อย แถมตอนปีนต้นไม้ ร่างกายของหมีดำจะยืดเหยียด ทำให้มองหาตำแหน่งของหัวใจได้ง่าย

พอหมีดำถูกยิง มันก็แผดเสียงร้องโหยหวนดังกึกก้อง จากนั้นกรงเล็บอันแหลมคมก็เริ่มเกาะลำต้นไว้ไม่อยู่ ร่างของมันร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบอบอวล หมีดำที่ตกลงมาบนพื้นดิ้นรนอย่างยากลำบากอยู่สองสามทีก่อนจะสิ้นใจ

"โดนแล้วๆ! ฉันยิงโดนแล้ว! ฮ่าๆๆ เจ้าหมีดำยักษ์ ฉันมาแล้ว!"

โจวอันสะพายหน้าไม้ไว้ข้างหลัง ใช้สองมือเกาะต้นไม้แล้วรูดตัวลื่นลงมา รอยยิ้มบนใบหน้าเบ่งบานยิ่งกว่าดอกไม้เสียอีก หลังจากลงจากต้นไม้ โจวอันก็สับเท้าก้าวพรวดๆ เข้าไปหาของรางวัลชิ้นโบแดงทันที

"โห! แม่ร่วงเถอะ! หมีดำตัวนี้มันใหญ่ยักษ์จริงๆ!"

เมื่อกี้มองจากระยะไกล โจวอันก็รู้สึกได้แล้วว่าหมีดำตัวนี้ใหญ่มาก พอมาดูใกล้ๆ เขาก็พบว่ามันใหญ่โตมโหฬารจริงๆ! น้ำหนักน่าจะราวๆ สี่ห้าร้อยชั่งได้ หัวหมีใหญ่กว่ากะละมังล้างเท้าที่บ้านเสียอีก กะดูแล้วแค่หัวอย่างเดียวน่าจะหนักตั้งห้าหกสิบชั่ง โจวอันใช้มือลูบๆ คลำๆ อุ้งเท้าหมี อุ้งตีนหมีก็ใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม คราวนี้เขาต้องขอลองชิมดูสักหน่อยแล้วว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง!

ตอนนี้เฮยเป้าก็ลงมาจากต้นไม้แล้ว มันขึ้นไปเหยียบย่ำบนหน้าอกของหมีดำ แถมยังกระโดดดึ๋งๆ อีกต่างหาก [ชิ อยากตามล่าฉันนักใช่ไหม ทีนี้ได้นอนเป็นผักเลยล่ะสิ!]

โจวอันลูบคลำขนของหมีดำ ขนของหมีดำตัวนี้สวยงามมากจริงๆ ทั้งดำขลับเป็นมันเงาแถมยังหนาเตอะ หนังและขนของหมีดำมีมูลค่าสูงมาก เอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตร อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้เงินหลายสิบหยวนเลยล่ะ นอกจากหนังและขนแล้ว หมีดำยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่มีค่ามาก นั่นก็คือดีหมี

สมุนไพรอย่างดีหมีเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง ในสมัยโบราณเป็นของดีที่สงวนไว้สำหรับราชวงศ์เท่านั้น เอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตรต้องแลกเงินได้ไม่น้อยแน่ๆ โจวอันเคยได้ยินพรานป่าคนอื่นเล่าว่า พอหมีตายปุ๊บก็ต้องรีบควักดีออกมาทันที ไม่อย่างนั้นน้ำดีข้างในจะค่อยๆ เหือดหายไป

โจวอันมองดูเจ้ายักษ์ใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมือจากตรงไหนดี โชคดีที่ก่อนหน้านี้เคยชำแหละกวางโรกับหมูป่ามาบ้างเลยพอมีประสบการณ์อยู่ เขาหยิบมีดที่พกติดตัวออกมาแล้วเริ่มลงมือทันที การจะควักดีหมี ไม่จำเป็นต้องผ่าท้องมันจนหมด แค่กรีดเปิดแผลเล็กๆ ความยาวประมาณหนึ่งคืบตรงตำแหน่งที่ตรงกับถุงน้ำดีก็พอ

โจวอันลงมีดอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ หลังจากผ่าทะลุชั้นผิวหนัง ไขมัน และเนื้อเยื่อเข้าไปแล้ว เขาก็ล้วงมือเข้าไปข้างใน ทันทีที่ล้วงมือเข้าไป โจวอันก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมา หมีดำตัวนี้เพิ่งจะตาย ร่างกายข้างในก็เลยยังอุ่นๆ อยู่ มือของโจวอันค่อยๆ คลำหาเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะเผลอทำถุงน้ำดีอันล้ำค่าแตกเสียหาย หลังจากออกแรงอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็สามารถเด็ดถุงน้ำดีออกมาได้อย่างสมบูรณ์

"พระเจ้าช่วย! ดีหมีมันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

โจวอันค่อยๆ ยกดีหมีขึ้นมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ดีหมีก้อนนี้ขนาดใหญ่พอๆ กับกำปั้นของเขา มีสีดำขลับ ดูสวยงามมาก

"นี่น่าจะเป็นดีเหล็กที่พวกพรานเฒ่าเขาพูดถึงกัน โชคดีที่ไม่ใช่ดีผัก ไม่อย่างนั้นคงขายไม่ได้ราคาแน่ๆ!"

ดีหมีก็แบ่งออกเป็นสามเกรด เกรดที่ดีที่สุดคือดีทองคำ มีสีเหลืองทองโปร่งใส เนื้อสัมผัสราวกับอำพัน แต่ของแบบนี้หาดูยากมาก เกรดรองลงมาก็คือดีเหล็กแบบนี้ คุณภาพด้อยกว่าดีทองคำนิดหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นของดีของแท้แน่นอน! ส่วนเกรดที่แย่ที่สุดคือดีผัก สีออกเหลืองๆ เขียวๆ ขายไม่ได้ราคาอะไรมากมาย

เมื่อมองดูดีเหล็กในฝ่ามือ อารมณ์ของโจวอันก็เบิกบานสุดๆ แต่เพียงพริบตาเดียว คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน ตอนนี้มีปัญหาใหญ่รออยู่ นั่นก็คือเขาจะเอาหมีดำยักษ์ตัวนี้กลับบ้านได้ยังไงล่ะ!