บทที่ 647 ข้าก็รู้อยู่แล้ว มาขอกินข้าวด้วยไม่มีทางผิดแน่นอน

กินอาหารเช้าเสร็จ ฟู่กุ้ยแบกจอบ ส่วนหม่าอีสะพายตะกร้าสานไม้ไผ่ใบเล็ก

สองคนเดินตามกันไปยังป่าเกาลัดหลังบ้าน

ตะวันต้นฤดูใบไม้ร่วงเพิ่งไต่ขึ้นยอดเขา หมอกยามเช้ายังไม่จางหายไปสิ้น

บนใบหญ้าในป่ามีหยดน้ำค้างใสวาวเกาะอยู่ ทำให้ปลายขากางเกงเปียกชื้น เย็นเฉียบ

ลมพัดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ดังซู่ซ่า