บทที่ 649 ตอนเย็นตุ๋นปลา พี่น้องเราสองคนดื่มกันสักจอก

หม่าอีหนีบผ้าลายสีฟ้าน้ำทะเลผืนนั้นไว้

ปลายนิ้วลูบไล้ดอกแก้วสีขาวบนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แสงตะวันทอดลงบนผืนผ้า ขับให้ดอกไม้นั้นเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา

นางเงยตามองฟู่กุ้ย รอยยิ้มที่มุมปากซ่อนไม่มิด

ทว่าปากกลับต่อว่าว่า