บทที่ 660 นี่คือฝ้ายของยูนนานหรือ?

ก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพานชามหนึ่งลงท้อง ปลายจมูกทุกคนก็ผุดเหงื่อบางๆ

พลอยให้ความอ่อนล้าจากการวิ่งเต้นในป่าเขาหลายวันมานี้สลายไปกว่าค่อน

โจวอันลูบท้องที่กลมป่องที มองสมุนไพรที่ตากจนแห้งครึ่งหนึ่งที่มุมลานบ้าน

จู่ๆ ก็ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงตบต้นขาที

"เกือบลืมไปเลย ไร่ฝ้ายผืนนั้นที่หัวหมู่บ้านทางตะวันออก ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว