บทที่ 663 อย่ากลัว ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวอันพกขนมไหว้พระจันทร์ที่เพิ่งอบเสร็จไปหลายชิ้น

คิดจะไปดูกับดักที่วางไว้ก่อนหน้านี้ที่เขาหลังบ้านว่ามีอะไรติดบ้างหรือไม่

ฝนเมื่อคืนทำให้ทางบนเขาชุ่มชื้นร่วนซุย ระหว่างต้นไม้ใบหญ้ายังจับหยดน้ำอยู่

แสงตะวันทะลุผ่านหมอกยามเช้าสาดลงมา ทอดเงาแสงเป็นหย่อมๆ ลงบนพื้น

เขาเดินขึ้นไปตามทางเล็กที่คุ้นเคย