บทที่ 681 อร่อย! สดจนคิ้วแทบร่วง!

แสงตะวันไต่ผ่านมุมชายคาเรือนไม้ไผ่

ตากหมอกในป่าไผ่จนจางหายไปสิ้น

กลิ่นหอมที่เหลือของแป้งจี่ผักชีลาวยังวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก

โจวอันก็ตบเศษแป้งบนมือ

แล้วดวงตาก็สว่างวาบ นึกถึงแม่น้ำที่ใสกระจ่างสายนั้นหลังหมู่บ้านขึ้นได้